ما محققان حوزه بازاریابی هستیم که در زمینه حفظ سلامت در فضای دیجیتال و شبکه‌های اجتماعی تحقیق می‌کنیم و به دانشجویانی آموزش می‌دهیم که قصد دارند ددگی با تار و پود این شغل، عجین شده؛ بنابراین خود این حرفه باید تغییر کند.

راهکار ریشه‌ای، ساختاری است. از نظر ما، کارفرمایان باید وظایف موقعیت‌های شبکه‌های اجتماعی را واضح‌تر تعریف کنند و متناسب با آن، نیروی انسانی را واقع‌بینانه به کار بگیرند. باید بازه‌های زمانی واقعی برای پاسخگویی تعیین کنند؛ بستری ایجاد کنند که صحبت از «خستگی دیجیتال» در جلسات دوره‌ای، یک گفت‌وگوی عادی باشد، نه یک اعتراف. برای شرکت‌ها، هزینه‌های جابه‌جایی نیروی کار (استعفا و استخدام)، حدود نیم تا دو برابر حقوق سالانه یک کارمند است. پس حمایت از این کارکنان از نظر اقتصادی، منطقی است.

فرسودگی شغلی در بازاریابی شبکه‌های اجتماعی، یک شکست شخصی یا استرس شایع کاری نیست. این وضعیت، نتیجه قابل پیش‌بینی کار در محیطی است که در آن، محل کار، ابزار کار و حتی اوقات فراغت، همگی در فضای گوشی، خلاصه و ادغام شده‌اند. برند‌هایی که از این توجه مخاطبان سود می‌برند و کارفرمایانی که برای جلب توجه‌ها، نیرو استخدام می‌کنند، باید تصمیم بگیرند آیا افرادی که پشت این صفحه‌ها حضور دارند حق دارند آفلاین شوند یا خیر.

نویسنده: Kelley Cours Anderson مترجم: مریم مرادخان