۶ مهر ۱۴۰۴، بانک مرکزی ناگهان مصوبهای صادر کرد که سقف خرید سالانه استیبلکوینها را ۵۰۰۰ واحد و سقف نگهداری را ۱۰ هزار دلار تعیین میکرد؛ تصمیمی ناگهانی که نه با هشدار قبلی همراه بود و نه فرصتی برای تطبیق کسبوکارها باقی گذاشت، و نشان داد رئیس کل بانک مرکزی باز هم بدون مشارکت ذینفعان برای کل بازار تعیین تکلیف کرده است.
اگر همین روند ادامه یابد، در سال ۱۴۰۶ دیگر چیزی به نام «استارتاپ مستقل» در ایران باقی نخواهد ماند. بانک مرکزی در سال ۱۴۰۴ به جای تمرکز بر مأموریت اصلی خود یعنی حفظ ارزش ریال و ثبات پولی، با تصمیمهای ناگهانی و دستوری بازارهای رمزارز، طلا، اعتبار دیجیتال و حتی پرداختهای روزمره را محدود کرد. این سیاستها فقط روی کاغذ باقی نماند، بلکه اثر آن در زندگی روزمره مردم، اعتماد عمومی و آینده اقتصاد دیجیتال به وضوح دیده شد: نابودی مدلهای کسبوکار، بیاعتمادی کاربران، سوق دادن مردم به بازارهای غیررسمی و مهاجرت شتابان نیروی انسانی و سرمایه. در حالی که کشورهای منطقه با ثبات و شفافیت در حال جذب سرمایه و استعداد هستند، ایران مسیر معکوس را انتخاب کرده و خود را به سمت انزوای فناوری میبرد.
۱۴۰۶؛ سناریوی تاریک انزوای فناورانه ایران