سریالهای کرهای در دو دهه اخیر به پدیدهای جهانی تبدیل شدهاند و ایران نیز از این موج بیسابقه بینصیب نمانده است. وقتی یک سریال قدیمی مثل «افسانه جومونگ» حتی در بازپخشهای مکرر همچنان مخاطب را پای تلویزیون مینشاند، این واقعیت خود را آشکار میکند که ارتباط مردم با این آثار اتفاقی نیست و یک الگوی مشخص در شکلگیری این محبوبیت وجود دارد. این در حالی است که سریالهای ایرانی سالهاست با افت کیفیت، کاهش جذابیت و ناتوانی در ایجاد پیوند احساسی با مخاطبان مواجه شدهاند. اما دلیل این فاصله فزاینده چیست؟ کرهایها چگونه سریالسازی را به یک صنعت قدرتمند تبدیل کردهاند؟
سریالهای کرهای توانستهاند نوعی پیوند عاطفی میان خود و مخاطب ایجاد کنند؛ پیوندی که هم نسلهای جوان را جذب میکند و هم در میان قشر مسن طرفداران گستردهای دارد. این پیوند از چند عامل ریشه میگیرد. کرهایها داستانهایی مینویسند که بر پایه احساسات انسانی شکل میگیرد و در عین حال دراماتیزه شدن آن احساسات را با تکنیکهای حرفهای تقویت میکنند. شخصیتها در این سریالها مسیر تحول دارند و مخاطب میتواند آن تغییرات را لمس کند و با آن پیش برود. یک شخصیت در سریالهای کرهای ناگهان از صفر به صد نمیرسد و این روند آهسته و دقیق، امکان همذاتپنداری را افزایش میدهد.