عقل سالم چه حکمی میکند؟ وقتی پنج دهه از عمر این نظام میگذرد و تمام همّ و غمّش را گذاشته روی استقلال، حق هستهای، قدرت نظامی، مراکز حیاتی، مقابله با استکبار و پیشرفت، آن هم زیر سایه تحریمهای جهنمی، حالا یک شبه موشکهای دشمن همهچیز را نشانه رفتهاند، قرار است پدافند غیر عامل ما از چه چیز دیگری دفاع کند؟
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، پیش از این جنگ هم، بلایای طبیعی و غیرطبیعی، از انفجار اسکله شهید رجایی تا فاجعه معدن طبس، آتشسوزیهای پی در پی، ریزش پلاسکو و صدها حادثه دیگر، گوشهای از داستان را نشان دادهاند. با این همه اهمیت، پس چرا سازمان پدافند غیرعامل نباید محور همه فعالیتهای کشور باشد؟ چرا حتی مدیران خودشان هم آن را جدی نمیگیرند، مگر در همایشهای پرطمطراق و سخنرانیهای توخالی؟ پیوست پدافند عامل چرا؟؛ اساس و اصل باید پدافند غیرعامل باشد و پیوستش، همه چیزهای دیگر.
پدافند غیرعامل باید آن دژ آهنین باشد که در سایه سار آن، خانه ها و کارخانه ها و تاسیسات جای گیرند. نه این سازه سستِ گلی که با نخستین تندباد حوادث، چون کاه در باد پراکنده میشود و فقط در سخنرانی ها، ذکر خیرش می شود.
اما چه شده است؟ این سازمان، که باید چون سپری فولادین بر تن رنجور این ملت باشد، خود به پیوستی صرف تبدیل شده است که رعایت هم نمی شود؛ بیشتر به تشریفاتی می ماند در د دارد، شاید کمی از خواب گران بیدار شوند.
در سال ۱۴۰۱، رئیس اورژانس کشور فریاد زد که پیوست پدافند غیرعامل در ساختوسازها خاک میخورد. اما گوش شنوایی نبود. بعدها، مسئولان سازمان از مدرنسازی تجهیزات گفتند، ولی جنگ اخیر نشان داد که حرف، دفاع نمی آورد و سوالی مطرح می شود پدافند غیرعاملی که مدیران، حرفش را می زنند، متعلق به کدام سیاره است.
پدافند غیرعامل به معنای کاهش آسیبپذیری در هنگام بحران، بدون استفاده از اقدامات نظامی و صرفاً با بهرهگیری از فعالیتهای غیرنظامی، فنی و مدیریتی است. اقدامات پدافند غیرعامل شامل پوشش، پراکندگی، تفرقه و جابجایی، فریب، مکانیابی، اعلام خبر، قابلیت بقا، استحکامات، استتار، اختفاء، ماکت فریبنده و سازههای امن است.