این گزارش، روایتی است از اینکه ناوهای جنگی چگونه کار میکنند، چه کلاسهایی دارند و ایران چگونه توانسته از دل دشوارترین محدودیتها، یک سپر دریایی مدرن بسازد.
به گزارش تابناک؛ در دنیای امروز که مرزها تنها خطوطی روی نقشه نیستند و هر کشور باید هزاران کیلومتر دورتر از سواحلش چشم بگشاید، ناوهای جنگی تبدیل شدهاند به همان مشت آهنینی که هم پیام میدهند، هم دفاع میکنند و هم در لحظه لازم، پاسخی میدهند که هیچ کشور متخاصمی فراموشش نمیکند. ناوهای جنگی فقط چند هزار تن فولاد شناور نیستند؛ یک «آسمان کوچک»، یک «پایگاه شناور»، و یک «شهر» با موتورهایی که میتوانند هفتهها و ماهها بدون توقف نفس بکشند. هر ناو جنگی یک اکوسیستم پیچیده است؛ از سامانههای راداری که تا چندصد کیلومتر را میکاوند تا موشکهایی که از دل اقیانوس میتوانند نقطهای در ساحل را نابود کنند. و ایران هم با تمام محدودیتها و تحریمها توانسته لایهای از این قدرت را بسازد و لایههایی را از کشورهای دوست خریداری کند.
برای فهمیدن اینکه یک ناو جنگی چگونه عمل میکند، باید از قلب آن شروع کرد: جایی که موتورهای عظیم، ژنراتورها و محورهای انتقال نیرو، چند هزار تُن فولاد را با سرعتی بیش از ۵۰ کیلومتر بر ساعت روی آهاند، از یک نیروی دریایی صرفاً ساحلی به یک نیروی دریایی منطقهای در حال توسعه تبدیل شده نیرویی که میتواند هزاران کیلومتر دورتر از مرزهایش مأموریت انجام دهد، پهپاد به پرواز درآورد، از ناوگانش پشتیبانی کند و مهمتر از همه، حضور داشته باشد.
و این حضور در عصر جدید جنگها، خود نوعی بازدارندگی است؛ بازدارندگیای که نه فقط بر موشک یا ناو، بلکه بر ترکیب تکنولوژی، تاکتیک و تجربه افسرانی تکیه دارد که سالها روی آبهای آزاد زندگی کردهاند. ایران، با توجه به محدودیتهای شدید، شگفتانگیز عمل کرده و اگر روند توسعه ناوهای نسل جدید ادامه پیدا کند، شاید چند سال دیگر ایران صاحب ناوهایی باشد که نه فقط در منطقه، بلکه در مقیاس جهانی نیز حرفی برای گفتن داشته باشند.