گروه تئاتر و موسیقی: فیلسوفان و متفکران در طول تاریخ، معیارها و شاخصهای متنوعی را در چرایی و چیستی مفهوم زیبایی بیان کردهاند که میتوان از افلاطون و ارسطو بهعنوان پیشتاز این دسته از تحلیلها یاد کرد؛ معیارهایی چون لذت جویی، سودگرایی، کمال طلبی، فرم و ساختار و….
به گزارش بولتن نیوز به نقل از روزنامه ایران، اما با وجود درستی و کارآمدی هر کدام ازاین تحلیلها در جایگاه خود، میتوان مهمترین و کارآمدترین و اصیلترین معیار و شاخصها در چرایی و چیستی زیبایی را وجود عنصر تناسب بین اجزا دانست؛ اجزایی که دست به دست هم میدهند و یک اثر زیبا و یک شاهکار را خلق میکنند؛ همانند هنر فردوسی که عظمت هنر او را بیشک میتوان در تناسب تمامی عناصر فرمی و محتوایی شاهنامه یافت. نظریه تناسب با آنکه یک نگرش کلاسیک محسوب شده و از بنیان فکری افلاطون نشأت گرفته است، اما در درازنای تاریخ با استقبال زیادی از هر ساحت فکری قرار گرفته و متعاقباً دستخوش تغییرات تکاملی گستردهای شده است که میتوان نقطه اوج این نظریه را در تحلیلهای کلوریچ و نگاه ساختارگرایانه عصر مدرن دریافت.