۱۴۰۴/۰۵/۰۸
به گزارش روزپلاس، از بیش از چهار ماه گذشته همه گذرگاههای غزه بسته شدند و دروازههای قحطی را به روی این باریکه گشودند. این اتفاق تنها یک رویداد گذرا نبود؛ بلکه حکم مرگ تدریجی بیش از دو میلیون و چهارصد هزار غیرنظامی که اغلب آنها زن و کودک هستند به شمار میرفت و گرسنگی به سلاحی غالب تبدیل شد و صدای غرغر شکمهای خالی امروز سرود رسمی شهر عذاب دیده غزه است.
غزه جایی است که نان تبدیل به ارباب رویا شد!
«هر روز صبح بدنم با درد تازهای در کمر، شکم و سر از خواب بیدار میشود و مطمئنم که اینها اثر انگشت قحطی و گرسنگی هستند. زمانی که امواج شدید میگرن با درد وحشتناک خود مرا در بر میگیرد و فلجم میکند، حقیقت وحشتناک گرسنگی بیشتر برایم آشکار میگردد. با ترس به اطرافم نگاه میکنم و میبینم که کم کم همه چیز دارد از بین میرود و من محکوم به این هستم که به تنهایی با درد و عذابم روبرو شوم؛ بدون اینکه حتی مسکنی برای محافظت از خود در برابر این هیولایی که در سرم ساکن است (میگرن) داشته باشم.