غزلیات صابر همدانی را در تاپ ناز قرار دادهایم. اسدالله صنیعیان فرزند محمدهادی متخلص به «صابر» و مشهور به «صابر همدانی» زادهٔ ۱۲۸۲ شمسی در شهر همدان، درگذشتهٔ ۲۲ اردیبهشت ۱۳۳۵ شمسی در تهران و به خاک سپرده شده در گورستان امامزاده عبدالله شهر ری شاعر ایرانی است.
یک عمر به سر بردیم، با ناله و افغانها
حسنی که بود در عشق، بیطعنه و بهتان نیست
تا ز خاک مقدمت کردیم روشن دیده را
خود توانی با دل من آتش عشقت چه کرد
ندهد دست اگر دولت دیدار مرا
پیش نگرفتم اگر راه بیابان جنون
جلوه گر خواهی چو در آئینه روی خویش را
ظاهر و باطن نکویی را دریغ از ما مدار
از چه بر دنیا و اهلش اتکا باشد مرا؟
مهربانی را طمع هرگز ندارم از رقیب
دو چشم مست تو، بیمِی، خرابتر ز من است
شبی نشد که نباشم به پیچ و تاب غمت
آنکه چون آئینه نبود محو رخسار تو کیست؟
در دلت اندیشه ی مسکین نوازی ره نیافت
رخ تو، آینه دار جمال جانان است
رخت ببرج ملاحت ز فرط جلوه گری
دیدم چو باغ دل را، بی عارضت صفا نیست
بنشین ببزم اغیار چون گل که در بر خار