19 آبان 1398 – 23:59
پدرش که فوت کرد خود را آزاد و بزرگ خانه دید و تصمیم گرفت برای آینده اش نقشه بکشد. بعد از فوت پدرش که او را قهرمان زندگی اش می دانست در خیالش دنیا را برای خود تمام شده دید. به جاده تاریک زد؛ جاده ای که در انتهایش جز آبروریزی و از دست دادن اعتبار و حیثیت برای دختر چیزی نداشت.
به گزارش رکنا، غزاله 17 بهار را پشت سر می گذارد که سرگذشت های تلخی برایش رقم می خورد. او می گوید: هنوز رویاپردازی می کردم که پدرم فوت کرد و همه چیز به هم ریخت. بعد از فوت پدرم برادرانم قیم من شدند و هر روز به بهانه های مختلف برای من محدودیت ایجاد می کردند. مادرم سواد و توانایی اداره زندگی مان را نداشت، در ضمن به هیچ کار من هم کاری نداشت. برادران دختر جوان هر بار به خواهرشان سخت می گرفتند که چرا با زن همسایه صمیمی شده یا این که چرا زیاد بیرون از خانه می رود و او را به باد کتک می گرفتند. دختر جوان بعد از این اتفاقات وارد ماجراجویی خطرناکی می شود و یک روز کوله بار بی تجربگی خود راموادم را جور کنم. یک روز با حیله سوار یک خودروی عبوری شدم تا راننده را سرکیسه کنم اما از شانس بدم گیر راننده ای افتادم که او دست مرا خوانده بود و منتظر بود مچم را بگیرد.
در مسیر مثل دفعات قبل از راننده خواستم جلوی یک مغازه توقف کند تا برایم یک نوشیدنی بخرد اما قبل از این که بتوانم فرار کنم راننده مرا گیر انداخت و بعد معلوم شد که او یک مامور است و مرا از قبل زیر نظر داشته. بعد از دستگیر شدنم چون معتاد بودم مرا به کمپ فرستادند تا اعتیادم را ترک کنم. الان هم در کمپ وقتی به گذشته فکر می کنم می بینم گیر دادن های برادرانم برای رعایت نظم و قانون خانواده بحق بود و کاش نصیحت های آن ها را با جان و دل قبول می کردم و چنین سرنوشت تلخی را تجربه نمی کردم. البته هنوز هم از پذیرش خانواده ام ناامید نشده ام.
انتهای پیام