ارتباط غذا و منزلت فقط به زندگی خانوادگی محدود نمیشود. در دربارها و ساختارهای سیاسی گذشته، ضیافت فرصتی برای نمایش ثروت، قدرت، امنیت توانایی حکومت در گردآوری منابع و حتی فرهنگ دربار بود.
یادداشت مهمان؛ محمدسجاد نصرآبادی، پژوهشگر و فعال حوزه فرهنگ غذایی و مدیر مجلات، مؤسسه حس تازگی: غذا فقط مجموعهای از مواد مغذی برای رفع گرسنگی نیست. آن چیزی که میخوریم، شیوه تهیه، نحوه پذیرایی از مهمان و حتی چگونگی صحبت کردن درباره خوراک، میتواند بخشی از روابط اجتماعی و فرهنگی ما را آشکار کند. سفره نشانه احترام، هویت یک منطقه، تعلق گروهی، توان اقتصادی و رابطه قدرت یا جایگاه اجتماعی است. با این حال، این به معنای آن نیست که ارزش انسانها را بتوان براساس نوع غذا، هزینه یک سفره یا مهارت آشپزی آنها سنجید. آنچه اهمیت دارد، شناخت سازوکارهای فرهنگی و تاریخی است که باعث شده غذا در جوامع مختلف از جمله در فرهنگ ایرانی به نشانهای از منزلت و هویت تبدیل شود.
غذا میتواند منزلت اجتماعی را از سه مسیر نمایش دهد: دسترسی به مواد کمیاب و پرهزینه، توانایی میزبانی و بخشیدن غذا و همچنین برخورداری از دانش فرهنگی درباره انتخاب، پخت و نحوه سرو آن. البته معنای این نشانهها در هر دوره و گروه اجتماعی متفاوت است و همیشه عادلانه یا قابل تعمیم نیستند. غذایی که زمانی نشانه ثروت بوده ممکن است بعدها به یک غذای ساده و عمومی تبدیل شود و برعکس. به همین دلیل، منزلت غذایی بیشتر از آنکه ویژگی ذاتی یک خوراک باشد، محصول زمان، مکان و برداشت اجتماعی از آن است.