«غبار میمون» / یادداشت های جشنواره ۴۴ فیلم فجر (۲)

بین فیلمی تماشاگر پسند و اثری تأمل برانگیز با مضمونی جاسوسی در نوسان است و نتیجه اش فیلمی سطحی، شتابزده و بی کارکرد است که در برخی از لحظات به یک کمدی ناخواسته تبدیل می شود. غبار میمون سرشار از موقعیت‌ها و دیالوگ‌های شعار زده است که هیچ راهی به درون آدم ها نمی‌برند و دستاوردی جز اتلاف وقت و هزینه ندارد. خرده روایت و آدم های این قصه به قدری مغشوش و از هم گسسته است که با هیچ اهرمی نمی توان آنها را در کنار هم دید. بازی بازیگران (داخلی و خارجی) در یک نکته با هم برابر است و آن حرکت در سطح و عدم باور پذیری است نه قهرمانان و نه ضد قهرمانان هیچ‌کدام به غنای مورد نظر نمی‌رسند و نقش کارگردان تنها سرهم کننده تصاویر است بی آنکه قدری به علت و معلول آنها بیندیشد!