رئیس مرکز ملی پیشبینی و مدیریت بحران مخاطرات وضع هوا: مشکل اصلی این است که الگوی مصرف ما متناسب با تغییرات بارش تغییر نمیکند وقتی میزان بارندگی کاهش مییابد، مصرف ما همچنان در سطح سالهای پربارش باقی میماند! این همان جایی است که مدیریت منابع آب اهمیت پیدا میکند
جوان آنلاین: درگیر یکی از شدیدترین بحرانهای اقلیمی در تاریخ هستیم، بحرانی که دیگر صرفاً حاصل کاهش بارش یا تغییرات طبیعی نیست، بلکه نتیجه سالها سوءمدیریت منابع آب، برداشتهای غیرمجاز، الگوی مصرف نادرست و نادیده گرفتن هشدارهای کارشناسان است. خشکسالیهای پیدرپی، کاهش مخازن آبی و افزایش برداشت آب برای کشاورزی و صادرات، کشور را به مرحلهای رسانده که بحران آب دیگر یک هشدار نیست، بلکه واقعیت زندگی روزمره مردم شدهاست. صادق ضیائیان، رئیس مرکز ملی پیشبینی و مدیریت بحران مخاطرات وضع هوا در گفتوگو با «جوان» هشدار میدهد که اگر راهکارهای جدی اتخاذ نشود، ۱۰ تا ۲۰ سال آینده کشور فاجعهبار خواهد شد و با ادامه روند جهانی افزایش دما، ایران تا پایان قرن با افزایش پنج تا شش درجهای دما، بحرانهایی به مراتب شدیدتر را تجربه خواهد کرد. این شرایط نهتنها محیطزیست و کشاورزی را تهدید میکند، بلکه پیامدهای اقتصادی و اجتماعی گستردهای را نیز در پی دارد و نسلهای آینده را در معرض مخاطره قرار میدهد.
آقای ضیائیان، بسیاری از کارشناسان معتقدند بخشی از خشکی بیسابقه کشور تنها ناشی از تغییرات طبیعی اقلیم نیست، بلکه حاصل دخالتهای انسانی در چرخه آب و طبیعت است. از نگاه شما، سهم فعالیتهای انسانی در این وضعیت چقدر است؟ آیا میتوان گفت ما خودمان اقلیم کشور را به نقطه ناپایداری رساندهایم؟
باید بین دو مفهوم تفاوت قائل شویم؛ یکی کمبود بارش و دیگری کمبود آب. این دو پدیده الزماً یکسان نیستند. فعالیتهای انسانی تأثیری مستقیم بر میزان بارش ندارند، اما در کمبود آب نقش بسیار تعیینکنندهای دارند.
مشکل اصلی این است که الگوی مصرف ما متناسب با تغییرات بارش تغییر نمیکند. وقتی میزان بارندگی کاهش مییابد، مصرف ما همچنان در سطح سالهای پربارش باقی میماند. این همان جایی است که مدیریت منابع آب اهمیت پیدا میکند.
ما میتوانیم با اقداماتی درست، از همین منابع محدود آب بهصورت کارآمدتری استفاده کنیم. یکی از مهمترین راهکارها، کاهش تلفات آب در شبکههای آبرسانی است. بخش قابلتوجهی از آبی که با زحمت تأمین میشود، در مسیر انتقال و توزیع از بین میرود.