گروه اقتصادی پرونده «تراستیهای نفتی» این روزها به یکی از حساسترین و پرحاشیهترین موضوعات اقتصادی و امنیتی ایران تبدیل شده است. در دل این ماجرا، نام «حسین آقایاری» به عنوان ابربدهکاری مطرح است که با پاسپورت ایرانی-افغانستانی و اقامت در دبی، توانسته طی یک سال بیش از ۹۰ میلیون بشکه نفت ایران را سفارش فروش بگیرد و بخش بزرگی از منابع آن را به کشور بازنگرداند. اما آنچه این پرونده را از یک تخلف مالی فراتر میبرد، هویت و جایگاه افرادی است که در پشت صحنه این تراستی عظیم نقش آفرینی میکنند. در این میان، نام «محمد رضوانیفر»، مدیرعامل شرکت آقایاری و رئیسکل اسبق گمرک ایران، سوالات بیپاسخی را برجسته میکند که پاسخ به آنها برای حفظ امنیت ملی کشور حیاتی است.
امپراتوری نفتی یک صراف سابق
به گزارش بولتن نیوز،حسین آقایاری، متولد ۱۳۶۱ در تهران، فعالیت خود را از یک صرافی کوچک آغاز کرد. اما در کمتر از دو سال، او به یکی از بزرگترین تراستیهای فعال در ایران تبدیل شد و حدود ۴۰ فروند نفتکش و کشتی تجاری خریداری کرد. گفته میشود بخشی از این کشتیها با قیمتهای در حد «آهن قراضه» از وزارت نفت خریداری شدهاند. شرکتهای OPS در حوزه حملونقل و لجستیک و Vaio در حوزه ترید، از مجموعههای منتسب به او معرفی شدهاند.