تصمیم خیلی جدی برای مدل شدن نداشتم، درحقیقت خیلی اتفاقی این ماجرا شکل گرفت. اینطور نبود که من از یک سنی به بعد تصمیم قطعی و هدفمند گرفته باشم که مدل بشوم.
پس این اتفاق اولینبار چطور افتاد؟
همه چیز از یک آموزشگاه درس شروع شد، درس خواندن در کلاسهای تقویتی؛ مدیر آموزشگاه که چند ماهی بود مرا درکلاسها میدید، پیشنهاد داد که وارد حرفه تبلیغات تجاری بشوم، مرا به یکی از دوستانش که در کار مدلینگ و تبلیغات بود معرفی کرد و از همان زمان من با یک دنیای جدید در زمینه تجارت و تبلیغات آشنا شدم. شش سال مدت زمان کمی برای تجربه کسب کردن نیست. تمام تلاشم در همه این مدت این بوده که بتوانم هم قواعد و اصول صحیح حرفهای که انتخاب کردم را یاد بگیرم و هم به شکل صحیحی رفتار کنم.
خب ببینید این یک نظریه عامیانه است که مگر مدل بودن هم شغل است؟ اگر بخواهیم از دیدگاه تخصصی و حرفهای به کار مدلینگ نگاه کنیم باید بگویم که نه تنها مدل بودن یک شغل و یک تخصص است، بلکه ابعاد گستردهای از سایر تخصصها را هم دربر میگیرد. مهمترین علمی که برای حرفه مدلینگ کاربرد دارد روانشناسی است.
اما در سطح جامعه چنین چیزی هنوز به شکل درست و اصولیاش پذیرفته شده نیست، هنوز مردم چیزی از این که یک فرد برای مدل شدن آموزش میبیند، تمرین میکند و حتی سختی میکشد نمیدانند. حتی عده زیادی فکر میکنند چه کار راحتی! همین که چهرهات خوب باشد، میروی جلوی دوربین عکاس میایستی و تیک تیک شاتر دوربین صدا میدهد و عکسها روی بیلبوردها میرود. در صورتی که واقعیت ماجرا اصلاً این شکل نیست.
دقیقاً، به این خاطر که مانکن بودن، مدل بودن هنوز در ایران جا نیفتاده، هنوز استاندارد مشخصی برای ارزیابی معیارهای یک مانکن خوب یا یک مانکن حرفهای وجود ندارد. در اروپا و آمریکا مؤسسهها و شرکتهای صاحب نام و معتبر زیادی هستند که در این زمینه فعالیت میکنند.
یعنی مانکن پرورش میدهند؟
بله، عدهای که در امر تجارت و تبلیغات حرفهای هستند استعدادیابی میکنند، جوانهایی را که قابلیت مانکن شدن دارند انتخاب میکنند. آموزش میدهند، از آنها مدلهای حرفهای میسازند و سپس به دنیای تبلیغات و تجارت معرفیشان میکنند. این آژانسها سازماندهی شده هستند و خیلی منسجم، دقیق و حرفهای کارشان را انجام میدهند.
به شکلی که در خارج از کشور انجام میشود خیر؛ شاید به این علت که طی چند سال گذشته که فعالیت مدلها و مانکنها در ایران بیشتر شده هرگز هیچ مؤسسه یا نهادی نخواسته به شکل حرفهای و جدی به آن نگاه کند و برایش وقت و انرژی بگذارد. به همین دلیل به جای ضوابط، روابط تعیین کننده شده و مدلها با استفاده از روابط و به قول معروف لینکهایی که با شرکتهای تجاری یا برندهای مختلف از شکلهای گوناگون پیدا کردهاند، به سایرین معرفی میشوند.
فکر میکنی این قبیل حرکتها میتواند مدلینگ را در ایران به سمت حرفهای بودن سوق دهد؟
بله، البته. اگرچه در ابتدای کار ممکن است ماجرا کمی پیچیده و حتی دشوار به نظر بیاید، اما با مدیریت صحیح و برنامهریزی اصولی میتوانیم سطح کار را به استانداردهای بینالمللی نزدیک کنیم. یک مدل ایرانی نباید فقط در ایران مدل باشد. به عنوان مثال اگر زمانی به ایتالیا رفت در میلان هم او را به عنوان یک مدل قبول داشته باشند. وقتی معیارها و استانداردهای سنجش یکسان باشد در هر جای دنیا تو باید بتوانی کارت را انجام بدهی.
یعنی با این تفاسیر میخواهی بگویی مدلهای ایرانی در سطح استاندارد جهانی نیستند؟
ما چند مدل و مانکن واقعی در ایران داریم؟ چند نفر هستند که واقعاً در طول سالهای اخیر به شکل حرفهای آموزش دیدهاند و مانکن شدهاند. باور کنید مدل بودن فقط به چهره خوب داشتن و قدبلند و اندام نیست. جزئیات و ریزهکاریهایی دارد که وقتی درگیر آن میشوید از تعجب دهانتان باز میماند.
نوع راه رفتن، توالی حرکتهای دست و پا، نوع نگاه کردن، نوع چرخیدن سر، حتی در بعضی موارد نوع صحبت کردن. شاید بگویید یک مانکن که حرف نمیزند، بله، اما رفتار حرفهای یک مدل و مانکن باید به شکلی باشد که وقتی در یک جلسه یا جمعی حضور داشت و میخواست حرف بزند، حتی حرف زدنش هم حرفهای باشد، نه اینکه وقتی شروع به صحبت میکند بقیه تعجب کنند یا اصلاً باورشان نشود که این آدم مدل است. مثل تفاوتهای هر شغل دیگری. هر حرفهای جزئیات و عناصر رفتاری مخصوص به خودش را دارد، رفتار و شیوه صحبت کردن یک معلم با یک مهندس، یک تاجر با یک پزشک فرق میکند و شما نمیتوانید آن را انکار کنید.
طی شش هفت سالی که به شکل جدی مدل بودی به این فکر کردی که شغل دیگری هم داشته باشی؟
بله، ترجیح میدهم صادقانه حرف بزنم. در ایران با شرایطی که تا امروز وجود داشته نمیتوانم ادعا کنم که درآمدزایی خیلی خوبی وجود دارد، البته بعد از این را نمیدانم، اما اساساً به ضرورت داشتن یک شغل دیگر در کنار مدل بودن معتقدم. چرا که شرکتها و برندها با مدل قرارداد حرفهای و جدی نمیبندند و فقط قرارداد عکاسی دارند که ممکن است در طول سال فقط ۲ بار قصد تبلیغات داشته باشند، با این توصیف عاقلانه است که من به عنوان یک مدل بخواهم شغل دیگری داشته باشم.