گروه اقتصادی: تامین مسکن مناسب به عنوان یکی از نیازهای اساسی خانوارها، همواره از دغدغههای جدی دولتها بوده است. هرچند تامین این نیاز در گذشته نیز با موانعی روبه رو بوده اما در دهه های اخیر دسترسی به مسکن مناسب به دلایل تحولات جمعیتی (افزایش جمعیت، کاهش بعد خانوار و مهاجرت) و گسترش مناطق شهری در بیشتر کشورها به ویژه کشورهای در حال توسعه به یک معضل تبدیل شده است. آمارهای سال ۲۰۲۰ نشان می دهد در میان ساکنان مناطق شهری از هر چهار نفر، یک نفر (یعنی حدود ۱ میلیارد نفر) حاشیهنشینی یا زندگی در سکونتگاههای غیررسمی را تجربه می کند.
بیش از نیمی از خانوارهای کمدرآمد در مناطق شهری سکونت دارند
به گزارش بولتن نیوز به نقل از مسیر اقتصاد، کشورهای توسعه یافته نیز با معضلاتی در تامین مسکن مناسب مواجه هستند. برای مثال از مجموع ۴۰ میلیون خانوار مستاجر در ایالات متحده آمریکا، نزدیک به ۱۰.۸ میلیون خانوار به شدت کم درآمدند و برای این گروه تنها ۷.۴ میلیون مسکن در استطاعت در دسترس است. با احتساب افراد بی خانمان و گروههای کم درآمد دیگر، کمبود مسکن در استطاعت برای اقشار به شدت کم درآمد در ایالات متحده حدود ۳.۸ میلیون واحد برآورد می شود. چندین دهه است که دولت ها برای رفع این نیاز اقدام هایی انجام می دهند و از طریق مداخلات طرف عرضه و تقاضای بازار مسکن تلاش می کنند دسترسی خانوار به مسکن مناسب را تسهیل کنند.