گروه فرهنگی: داریوش رضایی کارشناس ارشد کارگردانی هنرهای نمایشی: چندین سال است که شورایاری محلات تشکیل شده است. در این چندین سال شاهد فعالیتی در حوزه ی هنری در سطحی درخور بودجه و امکانات نبودیم. علت و معلول این معضل از این منظر قابل توجه است که مالیات دهندگان خدمات شهری که مردم هستند، در واقع در قالب مالیات، پولی را به شهرداریها پرداخت نموده اند، تا برای خود مردم هزینه شود ولی در این ردیفهای بودجه آنقدر مدیر و معاون بوجود آورده اند که بیشتر هزینه صرف دستمزد آنها می گردد و نفس عمل از این حیث المجموع دور می افتد و آن عملیاتی شدن و بالفعل شدن استعدادهای بالقوه است. چگونه؟
به گزارش بولتن نیوز ، وقتی به شورای محله رجوع می کنید میبینید که همه چیز در دست بخش خصوصیست و شورایاران فقط نظارت دارند و همه چیز را به اشخاص بصورت خصوصی اجاره داده اند! و مردم در استفاده از امکانات دولتی، هزینه ای برابر با بخش خصوصی پرداخت می کنند! مثلاً سالن نمایش! پلاتوی تمرین! و حتی کتابخانه نیز شهریه های سنگینی دارند که عملاً گمشدگی نفس عمل در این حوزه را شاهد هستیم . فلذا عمل از نفس عمل دور مانده و به هدف نمیرسد و لازمه ی پرداخت و پیگیری از مراجع ناظر می باشد.
در حوزه های علمی فرهنگی هنری شورایاری های محله می توانند بسیار در ساختن افکار جامعه دخیل باشند. گویی صداها فقط میپیچد و فریاد می شوند و به دور باطل میچرخند! برای نمونه هنگامی که از فرهنگ حرفی به میان می آید همه تب و تاب می گیردشان که با هنر می توان فرهنگ را ساخت که امری درست می باشد ولی وقتی پای کار و عمل به آن به میان می آید فقط همایش ها و گرد همایی ها پیش می آید که جز حرافی و خرج پول برای چشم انداز و برنامه ریزی حاصلی دیگر ندارد چراکه به عمل نمی رسد! جذابیت این حوزه در مشارکت مردم گره در رایگان بودن یا بسیار کم هزینه بودن و همگانی بودن آن دارد ولی با شهریه ها یا دستمزدها و هزینه های بسیار سنگین ثبت نام مواجه می گردد که توان مشارکت همگانی و ذات این عمل را از بین میبرد!