در نشست «تئاتر پس از جنگ» مطرح شد؛
علی شمس: هنر در ایران راهی است برای گفتنِ «من هنوز هستم»
شمس گفت: در شرایط بحرانی هنر دیگر یک امر تزئینی نیست و راهی برای گفتن این جمله است که «من هستم، وجود دارم و هنوز میتوانم اندیشه تولید کنم.» این نگاه، برخلاف تصوری است که همه خلاقیت و ایدههای اصیل را منحصر به جهان غرب میداند. ما نیز میتوانیم تجربه تاریخی خود را روایت و آن را به جهان عرضه کنیم.
سرویس هنر خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)؛ یازدهمین نشست از سلسله دیدارهای نویسندگان و خوانندگان مجله سیاستنامه با عنوان «تئاتر پس از جنگ» با سخنرانی علی شمس، کارگردان، نویسنده و مترجم تئاتر در کتاب زروان خانه صوفی برگزار شد. این نشستها با همکاری سرای علوم انسانی برگزار میشود.
شمس در این نشست که با اجرای احمد محمدتبریزی در گالری خانه صوفی برگزار شد، درباره وضعیت تئاتر در دوران پس از جنگ و نسبت هنرمند با شرایط بحرانی گفت: نمیخواهم از منظر فلسفه یا علوم اجتماعی به این مسئله نگاه کنم. بیشتر مایلم درباره تجربه زیستهای که طی چند سال گذشته، به ویژه از سال ۱۴۰۱ و حتی با اندکی اغماض از دوران کرونا، با آن روبهرو بودهایم، صحبت کنم. ما وارد شرایطی شدهایم که پیش از این تجربهاش را نداشتیم و به گمانم میتوان این دوره را به سه مرحله تقسیم کرد و هنوز در مرحله سوم قرار داریم و فعلاً چشمانداز روشنی برای خروج از آن دیده نمیشود و نمیدانم سرنوشتمان در این حرفه چه خواهد بود.