06 / 10 /1404
به گزارش خبرگزاری آنا، در دنیای امروز، مرز میان «دانشمند» و «شهروند» دیگر آنگونه که پیش از این تصور میشد، دوختهنشده نیست؛ اما این بازشدن مرزها به معنای هرگونه مشارکتِ خودخواسته نیست، بلکه مستلزم چارچوبهای علمی، هدایت حرفهای و سیاستگذاری آگاهانه است. «علم شهروندی»—رویکردی که در آن عموم مردم بهصورت داوطلبانه و در کنار پژوهشگران، در فرآیند تولید دانش مشارکت میکنند—در بسیاری از کشورهای پیشرفته، به ابزاری کارآمد برای تسریع پژوهش، گسترش سواد علمی و افزایش اعتماد عمومی به علم تبدیل شده است. اما در ایران، این رویکرد هنوز در مراحل نخستین خود است و با چالشهای ساختاری، فرهنگی و زیرساختی گستردهای روبهروست.
افسانه مظفری، استاد گروه ارتباطات دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، در گفتوگویی با خبرنگار آنا، با تبیین ماهیت علم شهروندی، تفاوت آن با فعالیتهای مردمی غیرعلمی، و ضرورت گذر از شعار به سوی سیاستگذاری عملی، نقشهراهی برای تبدیل این پتانسیل به واقعیتی ملی و اثرگذار ارائه میدهد. در این مصاحبه، خواهیم دید که چرا مشارکت شهروندان تنها زمانی ارزش علمی پیدا میکند که در بستری از استانداردهای روششناختی، شفافیت و پاسخگویی شکل گیرد و چگونه دانشگاهها میتوانند در این مسیر، نه تنها آموزگاه، بلکه آزمایشگاه زندهای برای دموکراسی علمی باشند.
به عنوان یک متخصص حوزه ارتباطات علم شهروندی را برای مخاطبان شرح دهید؟