13 / 01 /1405
در بحبوحه تنشهای منطقهای و حملات فزاینده به زیرساختهای حیاتی، اماکن تاریخی و مراکز علمی، دانشگاهها و موسسات آموزشی در سراسر کشور، در گفتوگویی با یکی از فعالان عرصه تعلیم و تربیت، ابعاد گستردهای از این اقدامات مورد بررسی قرار گرفت. این گفتوگو در شرایطی صورت گرفت که نگرانیها از «علمکشی» و هدف قرار دادن آینده علمی کشور، بیش از پیش افزایش یافته است. اینکه دشمن، مراکز علمی و پژوهشی، بهویژه آنهایی که در خط مقدم تحقیقات پزشکی و تولید دانش نجاتبخش هستند را هدف قرار میدهد، نشاندهنده اوج وحشیگری و استیصال اوست. این حملات، بیش از هر چیز، بیانگر ترس دشمن از پیشرفت و توانمندیهای علمی ایران است؛ علمی که میتواند مبنای اقتدار و استقلال کشور باشد. در چنین شرایطی، هوشیاری ملی و وحدت در برابر این خصومتها، بیش از پیش اهمیت مییابد تا چراغ علم و دانش این مرز و بوم همچنان فروزان بماند و گزند تعرضات در امان باشد. در این گفتوگو اهمیزود: از سوی دیگر، زیرساختهای غیرنظامی مانند آب، برق، حملونقل، درمان و انرژی، شریانهای حیاتی زندگی مردماند. تخریب یا آسیب به این زیرساختها، آثار انسانی و اجتماعی گستردهای برجای میگذارد و رنج غیرنظامیان را چند برابر میکند. هیچ توجیهی برای هدف قرار دادن چنین مراکزی پذیرفتنی نیست. بر اساس حقوق بینالملل بشردوستانه، بهویژه کنوانسیون ۱۹۵۴ لاهه برای حمایت از اموال فرهنگی در زمان مخاصمه مسلحانه، کنوانسیونهای ژنو و پروتکلهای الحاقی آن، حمله عمدی به اماکن فرهنگی، آموزشی و غیرنظامی ممنوع است. اینگونه اقدامات میتواند مصداق نقض آشکار حقوق بینالملل و جنایت جنگی باشد.