علل ناکامی تیم ملی چه بود؟

   عصر ایران؛ باشو بیدرانی – ناکامی تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶، تنها یک شکست فوتبالی در گروهی مرگبار نبود، بلکه بازتابی از بحران‌های عمیق‌تری است که سال‌ها در کالبد فوتبال ما رخنه کرده است. وقتی به نتایج و نحوه بازی تیم نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که شکاف میان «پتانسیل بازیکنان» و «خروجی نهایی»، بیشتر از آنکه فنی باشد، ریشه در مسائل ساختاری و روانی دارد.

   یکی از غم‌انگیزترین بخش‌های این ناکامی، تکرار همان الگوی قدیمی است؛ یعنی تیمی که مثلا در مقابل بلژیک خوب بازی می‌کند، اما در مسابقۀ سرنوشت‌ساز مقابل مصر، گویی دچار یک فلجِ تصمیم‌گیری می‌شود. در این الگو، که تا حد زیادی باید آن را میراث کارلوس کی‌روش برای تیم ملی ایران دانست، «سندرومِ ترس از شکست» جایگزین «اشتیاق برای پیروزی» شده و باعث می‌شود بازیکنان به جای جسارت در حمله، به دنبال ایمن‌ترین مسیر برای نباخدن باشند؛ و دقیقاً همین رویکرد تدافعی و محتاطانه است که در برابر تیم‌های سطح اول دنیا، راه را برای شکست باز می‌کند.

  تیم ایران در بازی با مصر باید پیروز می‌شد تا صعودش به مرحلۀ حذفی مسابقات قطعی شود. اما در کل آن نود و چند دقیقه، فقط چند دقیقه حمله کرد. ایران تقریبا فقط بین دقایق ۱۰ تا ۱۴ مسابقه و سپس در ۹ دقیقۀ پایانی نیمۀ دوم حمله کرد. وقتی که نیمۀ اول مسابقه با نتیجۀ مساوی به پایان رسید، قاعدتا تیم ایران بrandom() * newsList.length);
const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();