مهدی دانشمند، استاد دانشگاه: نظام بودجهریزی مبتنی بر روش سنتی، ناکارآمد، غیرشفاف و مبتنی بر چانه زنی است. بودجه ریزی سنتی صرفاً بر میزان تخصیص منابع به هر واحد تمرکز دارد، این در شرایطی است که بودجهریزی مبتنی بر عملکرد به دنبال مرتبط کردن منابع مالی به نتایج مشخص فعالیتهاست
جوان آنلاین: درماندگی بودجهریزی سنتی با تورم فزاینده بیش از پیش بر همگان آشکار شده و حالا در محدودیتهای فزاینده بینالمللی انضباط مالی نه فقط امری ضروری، بلکه حیاتی است. دولت باید از روش «چقدر پول میخواهید» به این برسد که «پول برای انجام چه کاری و با چه نتیجهای قرار است، هزینه شود». مثل پدری که پول فراوان در اختیار فرزندش میگذارد، اما این پول زیاد به جای بلوغ فکری به مسیر انحرافی میرود. اکنون این اتفاق در اقتصاد ایران نیز رخ داده است. ۸۰۰ هزار میلیارد تومان میزان کسری بودجهای است که از سوی منابع غیررسمی اعلام شده است. این میزان کسری قابل توجه این سؤال را ایجاد میکند چرا با وجود فشار مالی و کمبود منابع همچنان بودجهریزی به روش سنتی و چانهزنی است و حذف یا ادغام نهادهای غیرمولد در دستور کار جدی قرار نمیگیرد؟
بودجه ریزی یکی از ابزارهای حیاتی دولتها برای تخصیص منابع، برنامهریزی فعالیتها و کنترل هزینهها بوده است. در طول زمان، مدلهای بودجهریزی از شیوههای سنتی به سمت بودجهریزی عملیاتی حرکت کرده است، اما در نظام بودجهریزی کشور به رغم اذعان همه تصمیمگیران ارادهای جدی برای بوجهریزی عملیاتی وجود نداشته است.
به رغم اینکه تحقق بودجهریزی عملیاتی حداقل از برنامه چهارم توسعه به اینسو همواره مورد توجه بوده، ولی تجربه کشورمان در پیادهسازی بودجهریزی عملیاتی با چالشهای متعددی روبهرو بوده است.
نتیجه محوری به جای پرداخت صرف