به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، فیلم سینمایی عقابها بهواسطه شهرتش در سینمای ایران نیاز به معرفی ندارد. فیلمنامهاش براساس خاطرات یدالله شریفیراد خلبان افپنج پایگاه دوم شکاری تبریز در ابتدای جنگ ساخته شد که سال ۱۳۶۲ در قالب کتاب «سقوط در چهلمین پرواز» به چاپ رسیده بود. «عقابها» هم سال ۱۳۶۳ ساخته و سال ۱۳۶۴ اکران و تبدیل به یکی از خاطرهانگیزترین تولیدات سینمای پس از انقلاب شد.
بهجز فیلمنامه و ساختار فیلم که از تصاویر، شخصیتها و اماکن واقعی تشکیل شده، موسیقی و صداگذاری و دوبله «عقابها» هم در «عقابها» شدنش بسیار موثرند و بدون هریک از اینعناصر، بهیقین میتوان گفت با فیلمی که امروز خاطرات صحنههایش را مرور میکنیم، مواجه نبودیم.
آغاز و تیتراژ ابتدایی فیلم، تصویرگر صبحگاه واقعی نیروهای پایگاه یکم شکاری مهرآباد در سال ۱۳۶۳ است که موسیقی مجید انتظامی روح حماسی و سلحشورانه آن را چندبرابر میکند. پس از اینتیتراژ حماسی هم نوبت به سکانس اول فیلم میرسد که تصویرگر بمباران پایگاه یکم مهرآباد توسط هواپیماهای عراقی در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ است. بالافاصله پس از بمباران هم احضار خلبانها به سالن کنفرانس و سخنرانی هیجانی و حماسی جنابسرهنگ پیش روی مخاطب قرار میگیرد و ضربان عاطفی و احساسی مت دارد و قیمتش هم خون جنابسروان جمشید پویاست. اگر هر دو مرد سوار بر موتور که از دست هلیکوپتر تعقیبکننده عراقی میگریزند، به خوبی و خوشی به خانه برمیگشتند، پایان قصه جنگی فیلم، خیلی خوب و خوش و به اصطلاح هَپی اِند (Happy End) میشد. بنابراین ناجی خلبان، باید جانش را پای نجات اینسرمایه ملی بگذارد و خود شهید شود. لحظههای پایانی شهادت و جاندادن هاشمپور هم که با موسیقی حسابشده مجید انتظامی همراهاند، با سلام نظامی به پیکر شهید و سپس شنیدن غرش جنگندههای نیروی هوایی تکمیل میشود. اما باید بر موسیقی اننظامی بیشتر دقیق شد. چون در لحظاتی که بازیگر در حال ایفای نقش یکمرد زخمی در حال شهادت است، صدای تاپ تاپ یکقلب ضعیف هم بین نتهای موسیقی قرار داده شده که بیانگر ضربان جمشید هاشمپور است و نشان از محاسبات دقیق سازنده موسیقی فیلم است.
صادق وفایی