«قلعه الموت و استحکامات دفاعی وابسته به آن» پس از ۲۵ سال کوشش، سرانجام به عنوان سیامین محوطه ایرانی در فهرست میراث تاریخی یونسکو ثبت شد.
به گزارش خبرگزاری مهر، ایسنا نوشت: قلعه الموت شامل قلعه اصلی و شش استحکامات مرتبط با آن (لمبسر، نویزرشاه، شمسکلایه، قسطینلار، شیرکوه و ایلان) است که در چشمانداز صخرهای و ناهموار رشتهکوه البرز در استان قزوین در شمال ایران جای گرفتهاند. در لغت نامه دهخدا در توضیح معنی الموت آمده است: الموت، نام قلعهای است مشهور که مابین قزوین و گیلان واقع است و آن را به سبب ارتفاعی که دارد «اله موت»؛ یعنی «عقاب آشیان»، اله عقاب و آموت به معنی آشیان باشد، و چون عقاب در جاهای بلند آشیان میکند آن قلعه را بدین نام خواندند و بهکثرت استعمال، الموت شده است.
یونسکو نیز در توصیف این محوطه نوشته است: «از اواخر سده پنجم هجری (یازدهم میلادی)، الموت بهعنوان مرکز سیاسی، نظامی و فکری اسماعیلیان نزاری، جنبشی تاثیرگذار در جهان اسلام که دامنه نفوذش به فراسوی ایران و سراسر دنیای اسلام گسترده بود، ایفای نقش کرد. این شبکه استحکاماتی هم پناهگاهی امن بود و هم پایگاهی علمی و فرهنگی که جامعهٔ نزاری را تا سقوط الموت در سال ۱۲۵۶ میلادی پشتیبانی کرد و پس از آن نیز برای مدتها بر تاریخ دینی و فکری منطقه تأثیر گذاشت. این استحکامات در کنار هم، سازماندهی راهبردی، تابآوری و اهمیت فرهنگی دولت اسماعیلی نزاری را به تصویر میکشند.