شفقنا- خشونت علیه کودکان، در هر شکل آن، از جدیترین آسیبهای اجتماعی است که میتواند پیامدهای عمیق و ماندگاری بر سلامت روانی، جسمی و آینده آنان برجای بگذارد. کودکآزاری غالباً در محیطی رخ میدهد که باید امنترین مکان یعنی خانواده باشد، اما نبود آگاهی، باورهای نادرست تربیتی، فشارهای اقتصادی و فرهنگی و همچنین ترس از گزارشدهی باعث میشود بخش قابل توجهی از این خشونتها پنهان بماند.
در همین راستا، قانون حمایت از اطفال و نوجوانان که در سال ۱۳۹۹ تصویب شد، گامی برای مقابله با این پدیده و حمایت حقوقی و قضایی از کودکان بود. این قانون با جرمانگاری رفتارهای خشونتآمیز، تعریف وضعیتهای مخاطرهآمیز، الزام دستگاهها به مداخله فوری و پیشبینی حمایت از گزارشدهندگان، ساختار حقوقی مؤثرتری را برای پیشگیری و برخورد با کودکآزاری ایجاد کرده است؛ با این حال اجرای کامل و کارآمد آن همچنان به فرهنگسازی، آموزش عمومی، توانمندسازی نهادهای حمایتی و اراده جدی دستگاهها وابسته است.