تکمیل فرآیند عضویت کشورمان در سازمان همکاری شانگهای یک گام جدی سیاست خارجی جمهوری اسلامی در تحقق سیاست خارجی متوازن و چندجانبهگرا است.
امروزه همزمان با روند رو به رشد گرایش کشورها به سوی جهانی شدن، منطقه گرایی نیز نمودهای بیشتری یافته است و سازمانهای منطقهای در بیشتر مناطق ژئوپلیتیک، راهبردی و ژئواکونومیک جهان شکل گرفتند. به عنوان یکی از نمودهای منطقه گرایی نوین، موازی با جهانی شدن رو به پیشرفت، سازمان همکاری شانگهای است که با هدف حل و فصل اختلافهای مرزی و تقویت اعتماد متقابل میان اعضا به وجود آمد و به تدریج توسعه یافت و متوجه موضوعهای اقتصادی و بازرگانی شد.
اوراسیا منطقه پیشرو در آسیا برای منطقهگرایی
پس از جنگ سرد، ادغام منطقهای بارزترین پدیده دهه آخر قرن بیستم بود. قاره آسیا نیز از این روند عقب نماند و چندین سازمان منطقهای ایجاد کرد که سازمان همکاری شانگهای نیز یک نمونه از سازمانهای غیر غربی است که همواره بیشترین توجهات ناظران مسائل بینالمللی را به خود جلب کرده است.
تاریخچه شکلگیری این سازمان به مذاکرات مرزی چین با شوروی سابق در اوایل دهه ۱۹۹۰ باز میگردد. سپس با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی هسته اصلی سازمان همکاری شانگهای را ۵ کشور چین، تاجیکستان، روسیه، قزاقستان و قرقیزستان تشکیل میدادند که مشکلات حل نشده مرزی متعددی را از این رژیم به ارث برده بودند. اگرچه این سازمان در ابتدا به بررسی مسائل منطقهای گرایش داشت اما با سناریوی در حال تغییر در سطح بین المللی، برنامه خود را به گونهای توسعه داد که شامل آن دسته از امور فرا منطقهای نیز میشود که به طور مستقیم یا غیر مستقیم مانع پیشرفت و توسعه در این منطقه میشوند.