بعید است که عراق نقش محوری در دیپلماسی منطقهای در قبال سوریه داشته باشد. با این حال، بغداد میتواند از طریق کمکهای بشردوستانه و دیپلماسی سطح دوم، بهعنوان یک عضو فعال در تعاملات دیپلماتیک منطقهای و بینالمللی با دمشق مشارکت کند.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، اندیشکده آمریکایی استیمسون در مقالهای به بررسی روابط عراق و سوریه بعد از سقوط بشار اسد پرداخته است که ترجمه آن در ادامه میآید.
شباهتهای تاریخی، اجتماعی و فرهنگی میان دو ملت، بستری طبیعی برای همکاری میان دانشگاهها، اندیشکدهها، روشنفکران، هنرمندان و نهادهای مدنی عراق و سوریه فراهم میکند.
سقوط خاندان اسد در سوریه، یک رویداد نادر و غیرمنتظره، میتواند معادلات خاورمیانه را بهطور اساسی تغییر دهد.
تمامی تلاشها برای گذار از حکومتهای اقتدارگرا به مدلهای نمایندگی و دموکراتیک پیچیدهاند، اما گذار سوریه، با توجه به سرعت سقوط بشار اسد و چالشهای داخلی و خارجی گسترده، ممکن است یکی از دشوارترین موارد در تاریخ معاصر باشد.
احتمال بروز مشکلات فراوان وجود دارد. علیرغم تلاشهای اولیه جنبش اسلامگرای سنی، هیئة تحریر الشام (HTS)، برای ایجاد ارتباط با کشورهای غربی و بازیگران منطقهای و نیز پذیرش اقلیتهای قومی و بقایای نظام سابق، سوریه ممکن است به ورطه یک جنگ داخلی جدید سقوط کند ک برای اتخاذ یک موضع متحد در برابر حاکمان جدید دمشق محسوب میشود، اما دیدار اخیر میان مسعود بارزانی، رهبر حزب دموکرات کردستان، و مظلوم عبدی، فرمانده نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF)، در اربیل امیدهایی را برای تشکیل یک هیئت مشترک ایجاد کرده است. همچنین، دیدار میان مسرور بارزانی، نخستوزیر اقلیم کردستان عراق، و اسعد حسن الشیبانی، وزیر امور خارجه سوریه، در داووس، پایهای مناسب برای تعاملات بیشتر فراهم کرد.
نگرانیهای امنیتی فوریتر شامل درگیریهای میان نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) و ارتش ملی (آزاد) سوریه مورد حمایت ترکیه، و همچنین تداوم حمایت دولت ترامپ از کُردها است.
دولت عراق فرصت منحصربهفردی برای تدوین و اجرای یک استراتژی در قبال سوریه دارد که فراتر از دغدغههای امنیتی باشد و ثبات و بازسازی سوریه را بهعنوان یکی از اولویتهای امنیت ملی عراق تعریف کند.