۱۸:۰۳ – ۱۷ تير ۱۴۰۵
«العراق اتفتحت بیبانه انعزی سید مجتبى وإخوانه» دربهای عراق گشوده شد و به سید مجتبی و برادرانش تسلیت میگوییم.
باشگاه خبرنگاران جوان – «العراق اتفتحت بيبانه انعزي سيد مجتبى وإخوانه» دربهای عراق گشوده شد؛ و به سید مجتبی و برادرانش تسلیت میگوییم. این شاهبیت، زمزمه هیئتها و دستههای سینهزنی عراق در این چند روز است. شاید این عبارت در نگاه نخست ساده به نظر برسد، اما اگر کمی افق دید خود را گستردهتر کنیم، معنای عمیقتری در آن خواهیم یافت. چرا کشوری درهای خود را میگشاید تا پیکر لالهگون رهبر کشور همسایه را بپذیرد و او را تشییع کند؟ چرا با چنین صمیمیت کوچهبازاری، به رهبر معظم انقلاب و برادرانش تسلیت میگوید؟ مگر عراقیها در شهید خامنهای چه دیدهاند؟ مگر شهید خامنهای برای ملتی که صبح و شام از دهها شبکه تلویزیونی و پایگاه خبری برخط میشنود که «عراق توسط ایران غارت میشود»، چه کرده است؟
سالهاست که صدها انگاره و روایت علیه ایران در فضای رسانهای عراق تکرار میشود؛ از جمله:
۱. انگارههای زیستمحیطی؛ مانند این ادعا که «ایران سرچشمههای دجله را بر عراق بسته است»، یا اینکه «ایران هور هویزه را خشکانده تا برای عراق بحران بیافریند»، یا اینکه «با خودداری از لایروبی اروندرود و کارشکنی، عملاً بندر بصره را به محاق برده است.»
۲. انگارههای مربوط به فساد سیاسی؛ مانند اینکه «فساد در طبقه سیاسی عراق ساخته و پرداخته ایران است» یا «ایران دستگاههای چاپ پول بانک مرکزی عراق را ربوده و برای عراق پول بدون پشتوانه چاپ میکند.»
۳. انگارههای امنیتی؛ مانند اینکه «ایران نخبگان اپوزیسیون عراق را ترور میکند» یا «برخی از اسرای عراقی جنگ هشتساله همچنان در زندانهای ایران نگهداری میشوند.»