شفقنا -در جزء اول قرآن کریم ، آیات ۴۴ و ۱۲۴ سوره بقره جلوهای از مفهوم عدالت را در دو ساحت فردی و الهی ترسیم میکنند؛ آنجا که قرآن، عالمان بیعمل را به سبب ناسازگاری گفتار و کردار نکوهش میکند و خودفراموشی را نشانه بیخردی میداند، و در سوی دیگر، امامت را عهدی الهی معرفی میکند که به ظالمان نمیرسد. این آیات نشان میدهد عدالت، معیار سنجش صداقت عملی و شرط استحقاق عهد الهی است.
عدالت در اندیشه اسلامی به معنای «قرار دادن هر چیز در جای شایسته خود و رساندن هر صاحب حقی به حقّش» تعریف شده است؛ تعریفی که علامه طباطبایی در المیزان بر آن تأکید میکند. بر این اساس، عدالت در جزء نخست قرآن، نه صرفاً یک فضیلت اخلاقی، بلکه اصلی بنیادین برای ارزیابی عمل فردی و شایستگی منصب الهی معرفی میشود.