پنجشنبه ۸ مرداد ۱۴۰۵ – ۰۹:۰۶
عبور از عالم اسباب و وصول به مقام عبودیت
حوزه / در این نگاه، پایان یافتن عالم اسباب به معنای نفی اصل علت و معلول نیست، بلکه اشاره به مرتبهای از وجود دارد که در آن، انسان از وابستگی به اسباب ظاهری عبور میکند و به حقیقت بینیازی و عبودیت میرسد؛ مقامی که در آن، «هیچبودنِ خود» را درمییابد و همه چیز را از آنِ مولا میبیند.
به گزارش خبرگزاری حوزه، عبودیت، حقیقتی بنیادین در سلوک انسان به سوی کمال است و تمام مراتب رشد معنوی در پرتو آن معنا پیدا میکند.در فرهنگ دینی، عبودیت تنها یک عنوان ظاهری نیست، بلکه حالتی درونی است که انسان را به درک فقر ذاتی خویش و وابستگی کامل به پروردگار میرسانددر ادامه، گزیدهای از سخنرانی آیتالله جاودان درباره اهمیت عبودیت تقدیم میشود
«پایان یافتن عالم اسباب» به این معنا نیست که نظام علت و معلول، یا رابطه سبب و مسبب، بهکلی از میان میرود؛ بلکه مقصود آن است که این جهان، جهان اسباب است و هر کاری در آن باید از طریق اسباب خود انجام گیرد و هر چیزی نیز از راه سبب مناسب خویش به دست آید. اما در آن نشئه، دیگر از این مناسبات خبری نیست.