اکران فیلم سینمایی «تنگه ابوقریب» نشان داد که می توان با ارائه و خلق فیلمهای خوب از تنگه هزارپاهای سینما عبور کرد.
سوره سینما – یزدان عشیری : سینمای ایران در سال های اخیر گرفتار نوعی «روزمرگی» شده است. تولید انبوهی از آثار نازل در ژانر کمدی جلوه یی از روزمرگی هولناکی است که سینما را از رهگذر فشارهای مختلف اقتصادی و اجتماعی به این سوی کشانده است. سینمایی که زمانی انتظار می رفت پیشاهنگ حرکت های آگاهی بخش و امیدآفرین جامعه باشد سال هاست که در خودش می پیچد و دست و پا می زند و از مرحمت چنگ انداختن به رشته های پیدا و پنهان جذابیت های جنسی و شوخی های هرزه و کلامی و ادا و اطوارهای سخیف روی پایش ایستاده است. دورزمانی یک مدیر دلسوز هشدار داده بود که صدای پای ابتذال در سینما به گوش می رسد اکنون، اما، مدت هاست که ابتذال در ساختار این سینما رخنه کرده و گسترش یافته است.
در وانفسای چنین بحران و وضعیت بغرنجی، بعضا فیلم هایی همچون شهاب می درخشند و حال و هوای تازه یی را خلق می کنند. «تنگه ابوقریب» با دستمایه یی از فضای عملیات دفاع مقدس یکی از این دست آثار است.