آری، عباس (ع) شمشیر و شجاعت را از پدر به ارث میبرد و مثنوی بلند مقاومت و ایثار را در شعر شانه و شمشیر میسراید و دشمن را از بیم برق شمشیرش، هراسان میسازد. دشمنان در کربلا، دست به نیرنگ میآلایند و برای او امان نامه میفرستند، ولی ناامید میشوند. گروهی به او حمله میکنند و پشیمان میشوند. سرانجام به دسیسهای دیگر روی میآورند و ناجوانمردانه در خونش میکشانند.
تاسوعای حسینی بنابر سنت تاریخی به حضرت عباس (ع)، برادر امام حسین (ع) تعلق دارد. شجاعت حضرت عباس ـ عليهالسلام ـ در ميان اصحاب امام حسين ـ عليه السلام ـ بى نظير بود. چگونگى شهادت او و رجزهاى او و جهاد او با دست بريده، همه بيانگر اوج صلابت و شهامت اوست. او تنها به سوى آب فرات رفت و در برابر چهار هزار تيرانداز قرار گرفت، صف آنها را با كشتن هشتاد نفر از آنها، درهم شكست و خود را به آب فرات رسانيد. روایت آنچه بر آن حضرت گذشت را از اینجا میتوانید بجویید.
حضرت عباس (ع) دارای زیبایی ویژهای بود و چهره دلربایش، هر بینندهای را به تحسین وامی داشت. او، چون ماه تمام، در میان هاشمیان میدرخشید. جدّ او، عبد مناف را «ماه مکه» و عبداللّه، پدر پیامبر اکرم (ص) را «ماه حرم» میخواندند.، ص ۱۲۶ - ۱۲۱؛ کامل الزیارات، ابن قولویه قمی، برگردان محمد جواد ذهنی تهرانی، تهران، انتشارات پیام حق، چاپ اول، ۱۳۷۷ ه. ش، ص ۷۸۶؛ بحار الأنوار، ج ۹۸، صص ۲۱۷ - ۲۰۶؛ مصباح المجتهد، الشیخ الطوسی، تصحیح اسماعیل الانصاری الزنجانی، بی تا، بی نا، ص ۶۶۸ - ۶۷۰؛ مصباح الزائر، ص ۲۱۴ - ۲۱۷.
العباس (ع)، ص ۱۳۲
همان.
المزار، ج ۵ – ۳، ص ۱۲۶ – ۱۲۱؛ بحار الأنوار، ج ۹۸، ص ۲۱۷ – ۲۰۶؛ مصباح المجتهد، ص ۶۶۸ – ۶۷۰؛ مصباح الزائر، ص ۲۱۴ – ۲۱۷؛ کامل الزیارات، ص ۷۸۶.
فتح: ۲۹.
مقاتل الطالبیین، ص ۳۲.
نفس المهموم، ص ۱۱۸؛ بحار الأنوار، ج ۴۴، ص ۳۹۴.