به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایلنا، همواره موسیقیهای ملی میهنی از ارزش و اهمیت خاصی برخوردار هستند و این اولویت در همه کشورها وجود دارد. دامنه این تمایل به کاربرد موسیقی در شرایط بحران میرسد. موسیقی در همه ادوار و در همه مقاطع تاریخی اهمیت داشته است؛ چراکه روحیه بخش است. این اهمیت در کشور ما دو چندان است چراکه موسیقی در ایران ریشه در آیینهای تاریخی دارد.
در شرایط جنگی موسیقی مانند ابزاری برای روحیه بخشی عمل میکند. ریتم و شعر دو عنصر مهمی هستند که در این بستر مولفههایی مهم محسوب میشوند و در نهایت موسیقی حماسی را میسازند. اما این تمام ماجرا نیست! زمانی میتوان چنین آثاری را ماندگار دانست که توسط عامه مردم در کوچه و بازار زمزمه شوند. حتی باید پا را فراتر گذاشت و آن دسته از آثار ملی میهنی را ماندگار دانست که پس از چند دهه هنوز در شرایط بحرانی و غیر معمول قابل شنیدن باشند و مفاهیم مهمی چون «وطن پرستی»، «شهادت»، «ایثار» را به شنونده انتقال دهند. نگاهی به سرودهایی رفتند که همه آنها از موسیقیهای آرابسک و ترکیهای کاور شده بودند. در چنین شرایطی است که میگویم فعالیتها و تولیدات کم و بیش خوب بوده. اینطور بگویم، که حرکتی انجام شده و گام محکمی برداشته شده، اما هنوز به اوج نرسیده است.
آیا در پایان میتوان اینطور نتیجه گرفت که اگر موسیقی و مداحی با هم بیامیزند و با فرهنگ مردم آمیخته شوند، ماندگار خواهند شد؟ شاید اگر یک موزیسین در کنار مداحان باشد خروجی بهتری حاصل شود. یا حتی شاید حلقه مفقوده همین باشد.
ما سالها گفتیم و تکرار کردیم که اصولا موسیقی مذهبی ما باید آکادمیک شود؛ بخصوص مداحی ما. اما کو گوش شنوا؟! این عزیزانی هم که الان مشغول فعالیت هستند، شناخته یا ناشناخته به دل ماجرا زدهاند تا ببینیم چه خواهد شد.