آیتالله طبسی در عرف دینی شهر مشهد و زائران آن به عنوان عالمی ربانی و پرهیزکار مطرح بود. آن فقید راحل، هرگز تهجد، نماز شب و مناجات با خدا را فرو ننهاد. اهل ذکر و دعا بود. با اخلاص و معنویت بود. از گرفتاری مردم، محزون میشد و درصدد رفع آنها برمیآمد. برای رفع مشکلات ایشان، دعا و در حد امکان عملاً اقدام میکرد. چون با اخلاص دعا مینمود، بیتأثیر نبود و موارد متعددی مشاهده میشد که دعایش در رفع مشکلات مردم مستجاب و مؤثر واقع میشد
جوان آنلاین: روزهایی که بر ما میگذرد، تداعیگر سالروز ارتحال روحانی خدمتگزار، زندهیاد آیتالله سیدعلینقی طبسیحائری از علمای فقید شهر مشهد است. هم از این روی و در بازخوانی کارنامه علمی و عملی آن بزرگ، مقال پی آمده به نگارش درآمده است. امید آنکه علاقهمندان را مفید و مقبول آید.
ولادت در کربلا و تربیت حسینی
آیتالله حاج سیدعلینقی طبسیحائری (قده)، از علمای مشهور و استادان حوزه علمیه شهر مشهد به شمار میرفت. وی به تاریخ هفتم ماه مبارک رمضان ۱۳۴۲ه. ق، معادل ۲۳ فروردین ۱۳۰۳ ه. ش، در خاندانی اصیل، علمی و مذهبی در شهر مقدس کربلا دیده به جهان گشود. پدرش حجتالاسلام والمسلمین حاجسیدکاظم طبسیحائری از روحانیون بانفوذ این شهر محسوب میشد. برادر بزرگتر ایشان مرحوم آیتالله حاجسیدمحمدرضا طبسیحائری، امام جماعت حرم امام حسین (ع) بود. آیتالله طبسیحائری در خانوادهای متولد شد که حسینی و از زوار آن حضرت بودند. آنها فراوان به زیارت سیدالشهدا (ع) میرفتند و فرزند خود را نیز عاشق آن حضرت تربیت نمودند. آن بزرگ در چنین خانوادهای مؤمن و ارادتمند به اهل بیت (ع)، نشوونما یافت و روزبهروز بر محبت، معرفت و اخلاصش نسبت به آن بزرگان افزوده میشد. این عشق سبب شد در اواخر عمر، نیمی از منزل خود در مشهد را وقف حسینیه و در آنجا اقامه جماعت نماید و درس و بحث حوزوی خود را نیز به آن منتقل کند. او در زمان حیاتش، مجالس مذهبی بسیاری را در آن مکان برقرار کرد و هزاران بار، نام، فضایل و مناقب امام حسین (ع) و اولاد و اصحاب آن بزرگوار و ذکر مصیبت ایشان، در آنجا مطرح گشته و خود ایشان و مستمعین در مجلس، برای آن بزرگان اشک ریخته و در مصائب ایشان گریستهاند. همین عشق باعث شد آیتالله حاج سیدعلینقی طبسیحائری وصیت نماید که مرا در همان «حسینیه» و در کنار منبر اباعبدالله (ع) دفن نمایید که همانگونه نیز شد و تاکنون هم مجالس مذهبی در آنجا برقرار است. از جمله جلسات آن مکان مقدس، میتوان به مراسم صبحهای جمعه و نیز روضههای دهه اول محرم و آخر ماه صفر و دهه فاطمیه (س) و لیالی متبرکه قدر اشاره نمود.
بر محمل دانشاندوزی
آیتالله طبسیحائری دوران کودکی را تحت تربیت پدر و مادر بزرگوار خویش سپری نمود، سپس به مکتبخانه معروف مرحوم حاجشیخ علیاکبر نائینی در کربلا رفت و با قرآن آشنا شد. پس از آن دروس حوزوی را آغاز نمود. ادبیات را نزد آیتالله شیخیوسف خراسانی، منطق را نزد مرحوم سیدکاظم بیرجندیحائری، لمعتین را نزد آیتالله شیخ غلامحسین تبریزی، رسائل را نزد آیتالله شیخغلامحسین مرندی، مکاسب و کفایه را نزد آیتالله حاجآقا حسن طباطباییقمی خواند و سپس حدود هشت سال در درس خارج فقه و اصول آیتاللهالعظمی حاجآقا حسین طباطباییقمی شرکت نمود و تقریرات خارج فقه و اصول ایشان را نوشت که بخشی از آنها همچنان موجود است. امید است با همت فرزندان آن مرحوم، این آثار به چاپ رسد. همچنین در درس خارج آیتاللهالعظمی سیدهادی خراسانی شرکت نمود و تقریراتی از درس ایشان را نیز نگاشت. آیتالله طبسیحائری غیر از این استادان در دروس خارج دیگر اعلام و فحول حوزه نیز شرکت نمود. اعاظمی، چون آیات عظام: سیدابوالقاسم خویی و سیدمحمدهادی میلانی در کربلا. آیتالله طبسی در دورهای که در درس خارج آیتاللهالعظمی خویی در کربلا شرکت نمود، تقریرات درس ایشان را نیز نگاشت که هم اینک موجود است و در عداد یادگارهای علمی ایشان به شمار میرود. در یک کلام وی در درس و بحث، خوشاستعداد و جدی بود. استادان بزرگی را درک نمود و از محضر آنان به نیکی استفاده نمود.
نیل به اجتهاد، در پی جد و جهد علمی
آیتالله طبسیحائری پس از تحصیل جدی در محضر استادان بزرگ حوزه کربلا به درجه رفیعه اجتهاد نائل آمد. استادش آیتالله العظمی میرزاهادی خراسانی، اجتهاد ایشان را تأیید نموده بود. از حجتالاسلاموالمسلمین سیدوحید طبسی فرزند ایشان – که اکنون از استادان حوزه علمیه مشهد است- پرسیدم: آیا والد محترم شما از کسی تقلید میکرد؟ گفتند: خیر! این نکته نیز در خور تذکار است که آیتالله طبسی از شاگردان فاضل و شاخص آیتاللهالعظمی حاجآقا حسین قمی و از اصحاب خاص و حواریون باوفای ایشان بود. آن مرجع بزرگ و نامآور، به وی اجازهای مفصل داد. ایشان چنان مورد اعتماد آن عالم متقی قرار گرفت که مسئولیت امور مالی و تقسیم شهریه به ایشان واگذار گردید. همچنین آیتالله طبسی، دارای اجازات متعدد روایی و امور حسبیه از مراجع بزرگ تقلید دوره خویش بود.
معاشر مرجعی بزرگ و نامدار
همنشینی و مجالست با شخصیتهای بزرگ، خواسته یا ناخواسته در روحیه، اخلاق، گفتار و کردار ما تأثیر میگذارد. هم از این روی مناسب است که با علمای ربانی، افراد خوش خلق و صاحب کمال نشست و برخاست نماییم تا این کمالات نیز در ما تأثیر مثبت بگذارد. در روایات پیامبر (ص) و اهلبیت (ع) نیز به این نوع مجالستها توصیه شده است. سالها مجالست و همنشینی با فقیهی بزرگ و متقی، چون آیتاللهالعظمی حاجآقا حسین قمی که در اوج تقوا، اخلاق، زهد و معنویت بود، در روحیه، اخلاق و گفتار آیتالله طبسیحائری نیز تأثیر مثبتی گذشت و به تدریج، همان اخلاق و منش و گفتار در ایشان نیز آشکار شد. بارزترین مصداق آن، اینکه دغدغه دین و ترویج آن را داشت و این امر، به تدریج بیشتر و بیشتر میشد. او هنگامی که در درس خارج آیتالله قمی شرکت میکرد، همزمان به تدریس سطوح عالیه در کربلا نیز اشتغال داشت. وی از مدرسین شناخته شده حوزه این شهر قلمداد میشد. آیتالله قمی مرجع بزرگ وقت بود و روزبهروز نیز مرجعیتش توسعه مییافت، ارادتمندانش بیشتر میشدند و آوازه و شهرت وی در میان مردم افزون میگشت تا آنجا که در اواخر عمر، مرجعیت جهانی و علیالاطلاق شیعه در حال انتقال به ایشان بود. آن بزرگ در سال ۱۳۲۶ ه. ش وفات کرد و در صحن امیرالمؤمنین (ع) به خاک سپرده شد. پس از وفات ایشان، آیتالله حاجآقا حسن قمی (فرزند آیتاللهالعظمی حاجآقا حسین قمی)، به مشهد هجرت و در این شهر اقامت نمود. آیتالله طبسیحائری نیز از باب «یحفظ المرء فی ولده»، از سر علاقه و احترام به استادش آیتاللهالعظمی حاجآقا حسین قمی، به همراه فرزندش به مشهد مهاجرت و در این شهر سکونت نمود. او تا پایان حیات خویش در مشهد باقی ماند.