بدون شک محرم و به طور خاص واقعه روز عاشورا یکی از جذابترین موضوعات تاریخی-مذهبی برای سینما است، موضوعی که پرداختن به آن محدودیتها و شرایط خاصی را به دنبال دارد و همین محدودیتها آن را به یک حلقه مفقودی در سینمای مذهبی ایران تبدیل کرده است.
سوره سینما – هدیه حدادیاصل: اگر بخواهیم نگاهی به تاریخ غرب و تصویر کردن بزرگترین اتفاق تاریخی-مذهبی آنها که همان جریان مسیحیت و مسیح (ع) است، بیندازیم با تولید آثاری مواجه میشویم که با وجود اینکه کمیت بالایی ندارند اما از سطح کیفی قابل قبولی برخوردار هستند. آثاری چون «ستاره بیتالحم»، «مصائب مسیح»، «انجیل به روایت متی»، «شاه شاهان»، «آوای برنادت»، «آخرین وسوسه مسیح»، «بزرگترین داستان عالم» و … که در سینمای غرب به خوبی تصویر شدند و هر کدام با رویکردی متفاوت به بستر اصلی ماجرای مسیح (ع) پرداختهاند که فراتر از بار درامی که دارند توانستهاند باور و اعتقاد مسیحیت را در دل سینما بگنجانند.
اما در همسانی این سوژه با سینمای ایران و موازی بودن ماجرای مسیحیت با واقعه ناگوار کربلا و عاشورا که همرده آن بهعنوان مهمترین واقعه تاریخی-مذهبی مسلمانان شیعه است، به جرات میتوان ادعا کرد که سینمای ایران نتوانسته سهم بزرگی را ایفا کند. البته گاها با مطرح شدن این موضوع بهانههایی از سوی متولیان و سازندگان مطرح میشود که از جمله آنها میتوان به هزینههای سنگین تولید پروژه و یا حساسیتها و محدودیتهایی اشاره کرد که سبب آن شده تا به سمت این سوژه مهم و بزرگ نروند. به عنوان مثال فیلم «روز رستاخیز» که تنها ساعاتی روی پرده سینماها رفت و سپس به دلیل تصویر شدن چهره حضرت ابوالفضل (ع) توقیف شد تا اینکه پس از ۹ سال، در اسفند ۱۴۰۰ توانست مجوز اکران آنلاین را دریافت کند و پخش شود و یا سریال «امام حسین (ع)» که بیست سال قبل در همان مرحله پیشتولید باقی ماند.