سالیان درازی است که در رمانهایی همچون آیا آدممصنوعیها خواب گوسفند برقی میبینند؟ (Do Androids Dream of Electric Sheep?;1968)، دلباخته فلز نقرهای (The Silver Metal Lover;1981) و فیلمهایی مثل او (her;2013) عشق میان انسان و روبات را شاهد هستیم. نویسندگان این داستانها به بررسی موضوعاتی مثل روابط ممنوعه، انزوای مدرن و ماهیت عشق میپردازند.
در زمان نگارش این رمانها، ماشینها هنوز به اندازه کافی برای برانگیختن احساسات بیشتر مردم پیشرفته نبودند. اما به تازگی سیل جدیدی از برنامههای هوش مصنوعی (AI) با رفتاری شبیه به انسان و امکان ابراز احساسات را شاهد هستیم و برخی انسانها به سختی شیفته این روباتها شدهاند. ریدت و دیکسورد پر از داستان کاربرانی است که وابستگی احساسی عمیقی به معشوقه دیجیتالی خود پیدا کردهاند؛ چیزی شبیه به تئودور توامبلی در فیلم او.
با پیچیدگی هرچه بیشتر هوش مصنوعی، انسانهای بیشتری با حرارت بیشتر برای برآورده کردن نیاز به رابطه به هوش مصنوعی روی میآورند. این پدیده نتایج غیر قابل پیشبینی و بعضا خطرناکی را در پی دارد. شاید همدمی از جنس هوش مصنوعی حس تنهای را برطرف کند و برای تحمل مشکلات روانی مفید باشد، اما فراگیر شدن چنین ابزارهایی به مشکلی منتهی میشود که برخی آن را «پاندمی تنهایی» نامیدهاند و وابستگی انسانها به چنین ابزارهایی ما را در معرض فریب احساسی قرار میدهد.