امیرعباس واسعیزاده
علیرضا بیرانوند قبلا رکوردهای زیادی در تاریخ فوتبال ما به نام خود ثبت کرده بود. نام او حتی در کتاب رکوردهای گینس هم به چشم میخورد.
در نیمه دوم بازی حساس سرگروهی میان ایران و امارات و در شرایطی که تیم کشورمان با برتری شکننده یک بر صفر جلو بود، امارات از شروع بازی جلو کشید و تیم کشورمان را تحت فشار قرار داد. طبیعی هم بود، آنها برای صعود نیاز به امتیاز داشتند و درست در همان لحظات داور به کمک کمک داور ویدیویی علیه تیم ما پنالتی گرفت. در این لحظه همه به حق نگران یک عادت تلخ و قدیمی فوتبالیستهای خودمان بودیم؛ اعتراض به داور، بدعت زشتی که در لیگ برتر ما وجود دارد و در تورنمنتهای حساس و معتبر بینالمللی به ما ضربه میزند. ما در دوره قبل همین جام ملتها شایستهترین تیم برای قهرمانی بودیم و بدون گل خورده تا نیمه نهایی آمدیم اما مغلوب همین عادت زشت بازیکنان شدیم.
اینجا هم اعتراضها کم و بیش وجود داشت. حساب کنید اگر داور میخواست، می توانست علاوه بر کنعانی به بازیکن دیگری هم کارت زرد بدهد. در فوتبال دنیا اساساً چیزی به اسم اعتراض بازیکن به داور تعریف شده نیست و حتی کاپیتان هم حق ندارد با داور صحبت کند و ما متاسفانه این اصل را رعایت نمیکنیم. جالب اینکه معمولاً در قضاوت هم اشتباه میکنیم! معمولا زمین و زمان را متهم به جانبداری از رقبا میکنیم، اینکه میخواهند حق ما را بخورند اما دیدیم که در همین صحنه مورد بحث کنعانی – البته که نه به عمد اما با سهل انگاری – پای بازیکن امارات را زد و پنالتی کاملاً درست بود. کاش بازیکنان ما عبرت بگیرند که در آن لحظات تحت فشار بازی تمرکزشان روی کار خود باشد نه قضاوت و داوری! خوشبختانه این صحنه بدون تلفات اخطار و اخراج به پایان رسید و چه پایان خوشی هم برای ما داشت.