یکی از اصلی‌ترین مسیر‌هایی که به ویژه در دو دهه اخیر به کمک اشتغالزایی آمده، کسب‌وکار‌های دیجیتال است. کسب‌وکار‌های دیجیتال هم خود مشاغل جدیدی ایجاد کرده‌اند، هم بستری را فراهم کرده‌اند که کسب‌وکار‌های دیگر از طریق آن‌ها شکل گرفته یا توسعه یابند.

آمار‌ها نشان می‌دهد که در سال ۱۴۰۲ نرخ بیکاری به پایین‌ترین حد خود از سال ۱۳۵۷ به این سو رسیده است. آماری که پس از فراز و نشیب‌های گاه به گاه در طول سال‌های مختلف، از سال ۱۳۹۵ به طور پیوسته نزولی بوده است.

۳۳۳۳۳۳ نسبت نرخ بیکاری با وضعیت کلی اقتصاد در سال‌های گوناگون نسبت مستقیم ندارد. مثلا در سال‌های ۱۳۸۰ و ۱۳۸۱ که شرایط اقتصادی نسبتا مطلوب بود یا در سال ۱۳۹۵ و همزمان با کاهش تورم و بهبود رشد اقتصادی، نرخ بیکاری افزایش نشان می‌دهد. به این ترتیب می‌توان گفت که کاهش پیوسته نرخ بیکاری در ۸ سال گذشته، بیش از عملکرد اقتصادی دولت‌ها، حاصل عوامل بیرونی بد؛ کارآفرینی سازمانی!

در سال‌های اخیر واژه «کارآفرینی» جای خود را در ادبیات اقتصادی و کسب‌وکار ایران باز کرده است. کارآفرین غالبا به هم‌بنیانگذاران و راه‌اندازان یک کسب‌وکار اطلاق می‌شود. با این حال بسیاری از سازمان‌های پیشگام و در حال توسعه، برای تقویت روند رشد خود به مفهوم جدیدی به نام کارآفرینی سازمانی بها می‌دهند. کارآفرینی سازمانی در واقع باعث می‌شود تک تک افراد حاضر در یک سازمان نیز در مسیر کارآفرینی گام بردارند. ایجاد محصولات جدید، لاین‌های جدید کسب‌وکار، پروژه‌ها و البته بسترسازی‌های B۲B از سوی کارکنان یک سازمان هم اقدامی در مسیر کارآفرینی تلقی شود و اثرگذاری سازمان در زمینه افزایش اشتغال را بیشتر کند.

این آمار‌ها نشان می‌دهد که کسب‌وکار‌های آنلاین، فناورانه و استارتاپی در بوته آزمایش کارآفرینی و کاهش نرخ بیکاری آزمون خود را با موفقیت پس داده‌اند و هنوز ظرفیت‌های بیشتری نیز برای اثرگذاری بر اشتغال دارند.