به گزارش مجله خبری نگار، در بررسی زندگانی حضرت علیاکبر (ع) که امروز، روز مبارک ولادت باسعادت اوست، آنچه بیش از همه نظر را به خود جلب میکند، تلاقی جوانی و بصیرت است. آنحضرت در دشوارترین لحظات و حساسترین بزنگاههای عمر حدوداً ۲۵ ساله خود، چنان در تصمیمگیری دقیق و خردمندانه عمل کرد که برای آن کسی که علیاکبر (ع) را نمیشناسد و تنها به روایت اندیشه و عمل وی توجه دارد، تصویر پیری جهاندیده و جنگاوری میداندیده را تداعی میکند. برخلاف باور برخی مورخان بهانهگیر که پایداری و همراهی او را با سیدالشهدا (ع) ناشی از مهر پدر و فرزندی میدانند و به انحای مختلف میکوشند که در این حماسه بیبدیل، وزنه عاطفه را بر عقلانیت غلبه دهند، کلام حضرت علیاکبر (ع) شاهدی بر نوع نگاه وی به قیام حسینی و دلیل همراهی او با پدر بزرگوارش، امام حسین (ع) است؛ هرچند که در بررسی زندگانی پرشور علیاکبر (ع) اقیانوسی از روابط عاطفی پدر و فرزندی موج میزد و در هنگامه نبرد و پس از شهادت مظلومانه آن جوانی که وی را خَلقاً و خُلقاً، شبیهترین مردم به رسولخدا (ص) میدانستند، این رابطه با جاری شدن جملاتی سراسر احساس و عاطفه بر زبان مبارک سیدالشهدا (ع)، نمودی بارز مییابد و جولان عقل و عشق را در مصاف حق علیه باطل به نمایش میگذارد. آنچه در ادامه میخوانید، تنها فرازهایی از حیات پرشور و سراسر حماسه بزرگترین پسر اباعبدا… (ع) است؛ فرازهایی که با وجود استناد، باز هم قادر به بیان گوشهای از آن زندگانی الهی نیست.