اقتصاد۲۴- طلا برای بسیاری از خانوادههای ایرانی دیگر فقط زیورآلات، پسانداز عروسی یا کالای روز مبادا نیست؛ به داراییای تبدیل شده که صاحبش حاضر نیست آن را بفروشد، اما میخواهد از آن درآمد ماهانه بگیرد. در دل همین وضعیت، شکل تازهای از معامله در برخی طلافروشیها دیده میشود؛ افراد طلای خود را به طلافروش میسپارند، فاکتور یا رسیدی میگیرند که نشان میدهد چه مقدار طلا نزد واحد صنفی مانده و بعد طبق توافق، ماهانه درصدی از وزن همان طلا یا معادل ریالی آن را به عنوان سود دریافت میکنند.
ظاهر ماجرا ساده است: صاحب طلا، مثلا ۵۰ گرم طلا دارد، اما نمیخواهد آن را بفروشد. از طرفی به پول ماهانه نیاز دارد؛ برای خرج خانه، قسط، اجاره، درمان، شهریه یا حتی جبران عقبماندگی درآمد از هزینهها. طلافروش هم برای گردش کار خود به طلا و موجودی نیاز دارد؛ بنابراین طلا از خانه خارج میشود، اما مالکیت ذهنی آن برای صاحبش باقی میماند؛ انگار دارایی فروخته نشده، فقط به کار افتاده است.
اما پشت این معامله ساده، یک روایت اقتصادی مهم خوابیده است: مردم از ریال فرار میکنند، اما از فروش طلا هم میترسند.