تجربه نشان داده که بسیاری از طرح های فوریتی یا در مجلس به نتیجه نرسیده و یا همچنان در راهروهای مجلس دست به دست می چرخد. زمانی نمایندگان طرح یک فوریتی “رفع انحصار از زبان انگلیسی در نظام آموزش همگانی کشور” را به هیات رئیسه ارسال کردند. این طرح تنها بحثهایی را در شبکه های اجتماعی مطرح کرد و بعد از ان به فراموشی سپرده شد.
یکی از مشکلات مجلس یازدهم این است که سعی می کنند دولت و نهاد اجرائی را از دستگاه تصمیم گیری حذف کنند و این طور القاء کنند که فقط مجری سیاست های آن ها هستند. امری که نه تنها امکان پذیر نیست بلکه عقلانی نیز نمی باشد.از سویی در انتصابات مدیریتی استان دخالت می کنند و از سوی دیگر طرح هایی را ارائه می کنند که کمترین پژوهش و تحقق کارشناسی درباره آن صورت گرفته است. رئیس یک کمیسیون با چند امضا می خواهد تمام کنکورهای آتی را لغو نماید. در حالی که هیچ توجهی ندارد لغو هر آزمون چه مقدار خسارت به سیستم آموزشی وارد می کند. این نماینده در عرض چند روز می خواهد کل سیستم آموزشی کشور را تغییر دهد و از برگزاری آزمون به شرط معدل تبدیل کند. گویی چنین کاری نمیتوانست به عقل کسانی برسد که مدتهاست متولی سیستم آموزشی هستند. تازه بر فرض این که چنین طرحی تصویب شود. شورای نگهبان اگر در مدت مقرر به آن پاسخ ندهد حداقل آزمون های دکترا و ارشد برگزار می شود. آن وقت نتیجه چنین طرح هایی و صرف وقت و هزینه برای ان به چه دلیل صورت می گیرد؟