۷ مرداد ۱۴۰۵ – ۱۶:۲۰
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، فریضه نمازجمعه در تشیع، همواره فراز و نشیبهای فقهی و تاریخی فراوانی را پشت سر گذاشته است. پس از غیبت کبرای امام عصر (عج)، اقامه این فریضه عبادی-سیاسی بهدلیل پیوند وثیق آن با مسئله حاکمیت و ولایت، معرکه آرای مجتهدان و فقیهان بزرگ بوده است؛ پارهای از فقها عظام آن را در زمان غیبت حرام، گروهی واجب تخییری و برخی دیگر مشروط به اذن حاکم عادل یا نایب عام او شمردهاند.
بنابر روایت مهر، در طول تاریخ معاصر ایران، بهویژه در عصر صفوی و قاجار، نمازهای جمعهای با رویکردهای سنتی یا حکومتی برگزار میشد که غالباً فاقد پویایی لازم سیاسی و استقلال از بدنه قدرت حاکمه بود. با این حال، پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ۱۳۵۷، بستری بینظیر برای احیا و تبلور حقیقی این فریضه الهی فراهم آورد. یکی از درخشانترین و سرنوشتسازترین برگهای این دفتر، در پنجم مردادماه سال ۱۳۵۸ رقم خورد؛ روزی که دانشگاه تهران میزبان طنین پرصلابت نخستین نمازجمعه رسمی پایتخت پس از پیروزی انقلاب اسلامی به امامت مجاهد کبیر، مفسر قرآن و نواده پاک پیامبر، آیتالله سید محمود طالقانی بود.
این رویداد عظیم نه تنها یک دگرگونی در مناسک مذهبی، بلکه نقطهعطفی بنیادین در پیوند تودههای مردم با ساختار نوین سیاسی و بازتعریف کارکرد دین در عرصه عمومی به شمار میرفت.