07 / 12 /1404
به گزارش خبرگزاری آنا، در شرایطی که تغییرات ناگهانی ناشی از بحرانهایی مانند جنگ، آلودگی هوا، سیل یا همهگیریهای ویروسی بارها نظام آموزشی کشور را با چالش روبهرو کرده، مسئله استمرار آموزش در شرایط اضطرار به یکی از دغدغههای جدی نهادهای آموزشی و دانشگاهی تبدیل شده است. تجربه سالهای اخیر نشان داده است که نبود یک سند سیاستگذاری جامع برای آموزش در وضعیتهای بحرانی موجب شده تصمیمگیریها گاه بهصورت سلیقهای و غیرهماهنگ صورت گیرد و نتیجه آن، سردرگمی معلمان، اساتید و میلیونها دانشآموز و دانشجو بوده است. اکنون ضرورت تدوین چنین برنامهای بیش از پیش احساس میشود؛ سندی که بتواند چارچوب، معیار و کیفیت اجرای آموزش مجازی را در مواقع بحرانی مشخص کند و در عین حال عدالت آموزشی را حفظ نماید.
در همین راستا، مصاحبهای با حسین امامی، مدرس دانشگاه و پژوهشگر حوزه ارتباطات انجام دادیم تا ابعاد مختلف این موضوع را از نگاه تخصصی بررسی#0700fc”>با توجه به تأکید همیشگی بر اهمیت آموزش حضوری به عنوان روش اصلی، آیا نیاز داریم یک سند سیاستگذاری مدون داشته باشیم که مشخص کند در شرایط بحرانی (مانند آلودگی هوا، سیل یا پاندمی) چه زمانی و با چه معیارهایی آموزش به صورت مجازی و با چه سطحی از کیفیت برگزار شود؟ این سند باید بر چه اصولی استوار باشد؟