بولتن نیوز_ صفحه انرژی به نقل از
تسنیم، تحریم های اقتصادی عمدتا به روابط مابین کشور تحریم کننده و تحریم شونده
مربوط می شود و بدون همکاری کشور ثالث، مجری تحریم قادر به منزوی کردن کشور تحریم
شونده نخواهد بود. اینگونه ارزیابی می شود که تحریم های اقتصادی آمریکا علیه ایران
نیز تا سال ۲۰۰۵ به خاطر اتحادیه اروپا و از سال ۲۰۰۵ به بعد به دلیل حضور چین قادر به
ضربه زدن اساسی به اقتصاد ایران نبوده است.
به این منظور ایالات متحده آمریکا
نیاز به اجرای تحریم های «سه جانبه»ی اقتصادی داشت. در این گونه از تحریم، همکاری
کشور ثالث بر نتایج حاصل از تحریم قابل توجه بوده و در سال های اخیر کشور تحریم
کننده از طریق محدود کردن همکاری های اقتصادی کشور مورد تحریم و کشور ثالث، برای
اجرای تحریم های سه جانبه اهتمام ورزیده اند.
هر چند که این نوع از تحریم دارای دو
ایراد اساسی است. اول اینکه کشور تحریم کننده به دلیل زیان های اقتصادی احتمالی
قادر به تحریم کشور ثالث نخواهد بود و دوم، به دلیل اینکه آن کشور ثالث و کشور
تحریم شده به این موضوع واقف هستند احتمال پذیرش درخواست های کشور تحریم کننده کم
است. برای مثال، پس از اعمال تحریم های آمریکا بر علیه کوبا در سال ۱۹۹۶، حجم داد و ستد کشورهای ثالث از قبیل
بلژیک، فرانسه، کانادا، آلمان، ایتالیا، مکزیک و غیره بسیار بیشتر از میزان تصور
شده بود و به صورت معکوس این تحریم ها باعث جایگزینی صنایع این کشورها به جای
آمریکا گردید.