گروه فرهنگی – سید محسن عبدالهی: زمانی که قرار است فیلمی براساس واقعیت و علی الخصوص در ژانر سیاسی ساخته شود، برای اینکه مخاطب با آن اثر ارتباط بهتری برقرار کند، معمولا یک خط داستانی دیگر به ماجرای اصلی اضافه می کنند تا فیلم از حالت مستندگونه خارج شود. اما وارد کردن درام به یک اتفاق تاریخی، چه اندازه ای دارد؟ پاسخ به این سوال مشخص است. اگر این خرده پیرنگ به خط اصلی داستان آسیبی وارد نکند و جای اصل و فرع را تغییر ندهد، نویسنده یا نویسندگان کار خود را به خوبی انجام داده اند.
به گزارش بولتن نیوز، این مقدمه از آن جهت گفته شد که در اثر جدید امیرعباس ربیعی، «ضد»، با چنین مشکلی مواجه هستیم. دومین فیم بلند ربیعی که توسط حوزه هنری تولید شده است، به ماجرای نفوذ منافقین به حزب جمهوری اسلامی و ترور شهید بهشتی و یاران ایشان در ۷ تیر ۱۳۶۰ می پردازد. چنین داستانی به اندازه کافی از جذابیت و التهاب برخوردار است تا نیازی نباشد که در سایه یک داستان عاشقانه به آن پرداخته شود. اما متأسفانه رویه هزار و یک شبی مرسوم در سینمای ایران، مجددا در این تریلر سیاسی خود را نشان داده است.