کمتر صنعتی را میتوان یافت که به اندازه صنعت پلاستیک با بخشهای مختلف اقتصاد در ارتباط باشد. از خودروسازی و ساختمان گرفته تا صنایع پزشکی، بستهبندی، لوازم خانگی و مخابرات، همگی به نوعی به قطعات و محصولات پلیمری وابسته هستند. همین گستردگی باعث شده ایران با برخورداری از منابع غنی نفت و گاز، ظرفیت بالای صنایع پتروشیمی و دسترسی به بازار کشورهای همسایه، موقعیت ویژهای در این حوزه داشته باشد. در حال حاضر بسیاری از سرمایهگذاران نیز راه اندازی کارگاه تزریق پلاستیک را به عنوان یکی از مسیرهای ورود به این بازار رو به رشد بررسی میکنند؛ بازاری که همچنان ظرفیت توسعه، نوآوری و صادرات را در اختیار تولیدکنندگان قرار میدهد. با وجود این پتانسیلها، آیا صنعت پلاستیک ایران توانسته جایگزین واردات شود یا وقت آن رسیده که به عنوان یک قطب صادراتی به آن نگاه کنیم؟
بررسی جایگاه صنعت پلاستیک در اقتصاد کلان ایران
صنعت پلاستیک از نظر گردش مالی، یکی از صنایع بزرگ جهان محسوب میشود و دلیل آن نیز حضور محصولات پلیمری در طیف گستردهای از صنایع است. پیشرفت فناوری طی سالهای اخیر باعث شده بسیاری از قطعات فلزی، شیشهای و متریالهای سنتی جای خود را به پلاستیک بدهند. صنعت خودرو نمونهای روشن از این تغییر است؛ سپرها، چراغهای عقب، داشبورد، آینههای جانبی و بسیاری از قطعات دیگر امروز از مواد پلیمری تولید میشوند. این روند در صنایعی مانند مخابرات، با توسعه فیبر نوری و همچنین در لوازم خانگی، برق و تجهیزات صنعتی نیز ادامه دارد.