باد گرم از روی استخرهای پرورش میگو میگذرد؛ استخرهایی که روزگاری نوید برداشتهای چند ده تنی را میدادند اما حالا بسیاری از آنها بیش از آنکه محل تولید باشند، به دفتر ثبت خسارت تبدیل شدهاند.
باد گرم از روی استخرهای پرورش میگو میگذرد؛ استخرهایی که روزگاری نوید برداشتهای چند ده تنی را میدادند اما حالا بسیاری از آنها بیش از آنکه محل تولید باشند، به دفتر ثبت خسارت تبدیل شدهاند.
در جادههای ساحلی بوشهر، از گناوه تا دیلم، از بندر ریگ تا دیر و کنگان، هزاران خانواده معیشت خود را به آبی گره زدهاند که این روزها دیگر مثل گذشته سخاوتمند نیست. آب هست، زمین هست، تجربه هم هست، اما تولیدکنندگان میگویند چیزی که کم شده، «امنیت تولید» است.
بوشهر قلب صنعت پرورش میگوی ایران محسوب میشود و سهم بزرگی از تولید کشور را بر دوش دارد؛ صنعتی که علاوه بر ارزآوری، هزاران فرصت شغلی مستقیم و غیرمستقیم نیز ایجاد کرده است. با این حال، فعالان این حوزه معتقدند اگر روند فعلی ادامه پیدا کند، بخشی از این ظرفیت اقتصادی به تدریج از دست خواهد رفت.