اقتصاد۲۴-برداشت دولتها از «صندوق توسعه ملی»، که برخلاف آییننامه این صندوق است، از زمان دولت محمود احمدینژاد آغاز شد و در دولت رئیسی رکورد زد و دولت چهاردهم هم در بدو ورود از منابع این صندوق برای پرداخت کسریهای خود برداشت کرد. اما رویه این برداشتها به این صورت است که دولتها این صندوق را خزانه و قلک دوم خود میبینند و ضرورتی برای بازگرداندن این منابع حس نمیکنند. صندوق توسعه ملی اکنون با کوهی از بدهیهای دولت، شرکتهای دولتی و به خصوص شبهدولتی، که به اسم بخش خصوصی تسهیلات میگیرند، مواجه است.
اما امسال چالش صندوق دوچندان شد. علاوه بر برداشت دولت از این صندوق، سهم صندوق نیز از درآمدهای نفتی کشور کاهش پیدا کرد. در واقع دولت هم دست در جیب صندوق میکند و هم منابع آن را محدودتر! این اقدامات، واکنش رئیس این صندوق را برانگیخته است. مهدی غضنفری، که از معدود مسئولان اقتصادی خوشنام دولت گذشته است، در حساب شخصی خود در ایکس در پی ملاقات با وزیر نفت و مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران، نکات مهمی را در خصوص همکاری میان صندوق توسعه ملی و صنعت نفت مطرح کرد. او نوشت: «اگر منابع دریافتی از صندوق به صندوق برنگردد هم شما ضرر میکنید و هم صندوق، این حقیقت را باور کنید. توسعه، به گردش منابع است و نه به رسوب آن.».
اما غضنفری نکته مهم دیگری را نیز گوشزد کرده و اولویت صندوق را سرمایهگذاری در صنعت نفت دانسته است. از آنجایی که عمده رشد اقتصادی ایران مربوط به نفت است و اقتصاددانان و کارشناسان بسیاری این رشد را بیکیفیت و ناپایدار میدانند، آیا این اولویت صندوق کمک به ادامه همین رشد بیکیفیت نیست؟