امام حسن مجتبی (علیهالسلام) با پذیرش صلح، در واقع آبروی خود را در پیشگاه تودههای ناآگاه و حتی یاران وفادار اما کمبصیرت فدا کرد.
به گزارش خبرنگار مهر، شناخت سیره سیاسی و معنوی ائمه اطهار (علیهمالسلام) نیازمند نگاهی کلان، منسجم و عاری از قضاوتهای سطحی و جزیرهای است. در این میان، دوران امامت حضرت امام حسن مجتبی (علیهالسلام) و به ویژه واقعه صلح ایشان با معاویه، یکی از پیچیدهترین، ظریفترین و در عین حال مظلومانهترین فرازهای تاریخ اسلام است. برای درک عمیق این حرکت سرنوشتساز، باید خطوط حاکم بر تفکر اهل بیت را به عنوان یک جریان پیوسته و هدایتگر ارزیابی کرد؛ جریانی که در آن، هر امام معصوم بر اساس مقتضیات زمانه خویش، تکلیفی الهی را برای حفظ اصل اسلام و هدایت جامعه بشری به دوش میکشد. با تکیه بر تحلیلهای عمیق اندیشمندان معاصر و متون تاریخی اصیل، میتوان دریافت که صلح امام حسن نه یک عقبنشینی اختیاری یا انفعال سیاسی، بلکه یک جهاد همهجانبه، هوشمندانه و فداکاری مطلق بود که بستر حیات اسلام اصیل و جریان حماسی عاشورا را پایهریزی کرد.
یکی از کلیدیترین مبانی نظری برای تحلیل رفتار سیاسی امام حسن مجتبی (علیهالسلام)، اندیشه «انسان ۲۵۰ ساله» است. بر اساس این دیدگاه، زندگی یازده امام معصوم از دهم هجرت تا آغاز غیبت صغرا را نباید به عنوان حرکتهایی جداگانه، متناقض یا گسسته تحلیل کرد؛ بلکه این دوران ۲۵۰ ساله، طول عمر یک انسان واحد با یک فکر، یک هدف مشخص و یک آرمان لایتغیر است.