آن وجود مقدس امام حسن مجتبی (ع) که صلح ایشان سبب قوام دین و حیات شیعیان شد. چنانچه امام باقر علیه السلام فرمود: «این صلح از هر خیری برای این امّت بهتر بود». صلح امام حسن مجتبی (علیه السلام) همان اقامه ولایت بود؛ لذا شاخصه سیره امام حسن (علیه السلام)، صلح حسنی است؛ صلحی که سبب اقامه ولایت بر روی زمین شد.
صلحی که به سیره محمدی صورت پذیرفت؛ چرا که علت مصالحه امام حسن (علیه السلام)، همان علت مصالحه رسول الله (صلی الله علیه و اله و سلم) است با اهل مکه در هنگام صلح حدیبیه؛ با این تفاوت که دشمنان رسول خدا، کافر به تنزیل قرآن بودند و معاویه و اصحابش کافر به تأویل قرآن بودند.
نکته قابل ذکر این است که این صلح به معنای شایسته دانستن معاویه، به امر خلافت نبوده بلکه علت اصلی آن عدم معرفت شیعیان، تسلیم نشدن و اطاعت و همراهیشان با امام زمانشان (علیه السلام) بود تا جایی که خود حضرت قسم یاد کردند که اگر شیعیان از ایشان تبعیت میکرده و تسلیم میبودند، برکات آسمان و زمین بر آنان نازل میشد و معاویه در امر خلافت، نمیتوانست طمع کند