خبرگزاری آنا – سمانه ناظریان، پژوهشگر و مدرس دانشگاه: سالهاست که صفهای سبز در عکسها، گزارشها و بروشورهای تبلیغاتی پررنگتر از واقعیت میشوند؛ اما همزمان، وجدان جمعی ما نسبت به طبیعت، آرامآرام به رنگ خاکستری درمیآید. تخریب محیطزیست در ایران، دیگر یک بحران پنهان یا مسئلهای تخصصی نیست؛ نشانههای آن در هوا، آب، خاک و سبک زندگی روزمره ما قابل لمس است.
در دهههای گذشته، جنگلها، کوهها و سواحل شمال کشور نهتنها ذخایر طبیعی، بلکه بخشی از حافظه فرهنگی و زیستی ما بودهاند. امروز، اما توسعهای شتابزده و اغلب فاقد پیوستهای اخلاقی و محیطزیستی، این سرمایههای بیننسلی را به کالایی مصرفی تبدیل کرده است؛ کالایی برای لذت کوتاهمدت امروز، به بهای محرومیت فردا.
هوای پاک، به تعبیر ویلیام گلاسر، روانشناس و نظریهپرداز آمریکایی، یکی از بنیادیترین نیازهای انسان است؛ نیازی که بیآن، امنیت روانی، سلامت جسم و حتی احساس تعلق اجتماعی فرو میریزد. با این حال، در تصمیمهای کلان و خرد، بارها این حق بدیهی نادیده گرفته شده است؛ از تغییر کاربری بیرویه اراضی طبیعی گرفته تا ساختوسازهایی که تنها بخش کوچکی از سال مورد استفاده قرار میگیرند.